‘Pesten komt ook nog voor als je volwassen bent, hoor. Dat is echt niet alleen iets voor pubers. Mijn leidinggevende mag mij niet en dat is in alles te merken. Ik word gewoon niet gewaardeerd voor het werk dat ik doe, om het maar zacht uit te drukken. Collega’s hebben geen goed woord voor me over en lopen letterlijk weg als ik even een praatje met ze wil maken.
Deze baan heb ik nu drie jaar. Eerst dacht ik nog, oh, dat goede contact met collega’s komt vanzelf wel. Dat moet een beetje groeien. Maar eigenlijk word ik nu nog steeds genegeerd in de afdeling. Ik werk in de psychische hulpverlening, een intensief en spannend beroep. In deze branche ben ik vrij nieuw. Mijn manager maakt vrij duidelijk dat ze al die mensen die net nieuw zijn maar ‘halve’ krachten vindt. Ik hoor alleen maar welke dingen ik niet goed doe en al helemaal niet wat er wel goed gaat. Ze heeft nog nooit iets persoonlijks aan mij gevraagd. Als ik binnenkom in een gezamenlijke ruimte, zeggen de meeste collega’s niets tegen me. Dan sta ik maar wat in mijn eentje, doelloos op mijn telefoon te scrollen, net zolang totdat de pauze weer voorbij is. Niemand kent me en vraagt mij iets, over hoe het met mij gaat. Het voelt heel alleen en eenzaam. Vaak blijf ik maar op mijn kamertje zitten lunchen en ga ik aan het eind van de dag direct naar huis. Er is gewoon niemand die met me praat.
In het begin vond ik het allemaal niet zo erg. Ik ben daar toch niet om nieuwe vriendinnen te maken – ik heb genoeg vrienden en een fijn sociaal leven. Maar nu begint het toch te knagen. Waarom doet iedereen zo half aardig tegen me? Maar eigenlijk net niet? Mijn leidinggevende is eigenlijk het ergst. Als er een vergadering is, dan zegt ze die af en plant ze met de rest om mij heen een moment waarop ik niet kan. En dan gaan ze dus zonder mij vergaderen. Achteraf krijg ik dan weer te horen, ja, je bent niet zo betrokken bij het team. Maar ze geven me ergens gewoon geen kans – dat doen ze heel subtiel en stilletjes. Zodat de hoge piefen het niet doorhebben, maar het gebeurt allemaal. Ze praten achter mijn rug om over wat ik allemaal niet goed doe. Ze klagen over me. Ze roddelen. Ik hoor dat weer via een andere collega, die wel met mij te doen heeft.
Soms weet ik niet hoe lang ik het nog volhoud, hier. Het grote probleem is dat ik mijn werk zo leuk vind. Het is waardevol en betekenisvol werk, dat ik met zoveel liefde doe. Daar haal ik mijn energie en lol uit. Dus met mijn cliënten heb ik fijn contact en dat gaat goed. Het zijn puur die paar collega’s en mijn baas die het mij moeilijk maken om hier nog jaren te blijven. Wat doe je als je je werk wel heel fijn en leuk vindt, maar de mensen met wie je moet samenwerken, niet? Wat kun je zeggen van heel stilletjes genegeerd worden en op een ongemerkte manier ‘gepest’ en buitengesloten te worden? Ga je dan hardop zeggen waar het op staat, of slik je je mening maar in? Ik wil mijn leuke baan en mijn salaris en alles eromheen niet kwijt… Maar ergens weet ik ook dat ik mij niet langer zo moet laten behandelen. Als mens is dit gewoon niet oké, dit te laten gebeuren.’
