Kennen jullie de hit ‘Terug naar de kust’ van Maggie MacNeal? En het citaat ‘Wat die ster toen heeft voorspeld, dat geluk verdwijnt voor geld..’

Dit nummer is me op het lijf geschreven. Of beter gezegd, was me op het lijf geschreven, want ik heb het geld achter me gelaten en mocht er weer geluk voor terug ontvangen. Godzijdank gingen me de ogen open! Want ik ben weer een rijk mens.

Alles klopte aan die man

Peter en ik waren ruim twintig jaar getrouwd toen ik volledig in de ban raakte van een nieuwe leverancier voor ons schildersbedrijf. Het gebeurde al tijdens de eerste kennismaking. De man parkeerde zijn indrukwekkende Audi Q8 voor ons kantoor, stapte uit, liep met stevige tred naar me toe, schudde me ferm de hand, glimlachte zijn stralende gebit bloot en ik viel nog net niet van mijn bureaustoel. Wat een charisma, alles klopte aan deze persoon. Zijn kop met krullen, de helblauwe ogen, het op maat gesneden pak, met daaronder blote voeten in suède schoenen. Ik dacht dat mijn hart het begaf.

Een abnormale situatie

Een droomman, die, naar zijn zeggen -al vanaf dat eerste moment- nog nooit zo’n indrukwekkend mooie vrouw had ontmoet. Het was een abnormale situatie. Ik, op het kantoor van mijn man, die haar hart verloor bij de eerste kop koffie, aan een leverancier die nog regelmatig over de vloer zou komen.

Haringparty’s en kaktoestanden

Jullie voelen ‘m al aankomen. Jules, zo heet de gevierde zakenman, nodigde mij en natuurlijk ook Peter (in eerste instantie) geregeld uit voor een gelegenheid. Dit varieerde van een haringparty tot een Rotary-bijeenkomst, maar ook voor belangrijkevoetbalwedstrijden. Voor dat laatste was Peter wel te vinden. Haringparty’s of andere ‘kaktoestanden’ waren aan hem niet besteed. Die liet hij liever aan mij over. En aan Jules. Het kwam niet bij hem op om hier wat achter te zoeken. Peter vertrouwde mij volledig, we waren een team. Al jarenlang. Niet alleen als ouders van onze puberdochters, ook als zakenpartners. Jaren geleden startten we ons schildersbedrijfje, dat ook eigenlijk wel een bedrijfje bleef. Peter werkte met drie collega’s aan de projecten, ik bestierde de zaken op kantoor. Ondanks dat we niet groot waren, hadden we het financieel goed, omdat onze klanten mochten rekenen op kwaliteit en daar betaalden ze graag voor.

Een armoedig aftreksel

Maar toen kwam Jules. Jules die alleen maar oog voor mij had tijdens de avondjes uit waar Peter voor bedankte. En ik? Ik liep op roze wolken. Waar ik later keihard van afdonderde, maar daar had ik nog geen weet van toen Jules en ik een affaire kregen. Er was geen houden aan. Ineens leek mijn good-old Peter maar een armoedig aftreksel. Zijn bedrijfsbus, werktenue en schilderskwast vielen in mijn ogen plots in het niets bij Jules’ vette bak, riante villa aan het water en een droom van een (love)boat.

Wie droomt er niet over zo’n leven?

Hij was gescheiden, al een paar jaar. En gaf eerlijk toe dat hij -in de periode erna- met veel vrouwen het bed had gedeeld. Maar nog nooit had hij een vrouw als mij ontmoet. Jules maakte me het hof en schetste me het leven voor waar elke kleuter over mijmert. Smoorverliefd werd ik op Jules en natuurlijk ontging Peter dat niet. Ik ging steeds vaker ’s avonds op pad. Met telkens andere smoezen. Dat deed ik voorheen nooit. Ik was het na een lange werkdag meestal wel zat. Bovendien lagen er dan nog voldoende klusjes in huis op me te wachten en natuurlijk verdienden ook onze dochters de nodige aandacht.

Onvergetelijke uren

Het deerde me allemaal niet. In die tijd barstte ik van de energie en straalde wanneer ik de deur achter me dichttrok. Op weg naar Jules, om samen met hem een aantal onvergetelijke uren door te brengen. Onze affaire duurde een half jaar. Jules was er van overtuigd de rest van zijn leven met mij te willen doorbrengen. En ik inmiddels ook. Het werd de hoogste tijd voor ‘mij’. Peter en onze dochters ten spijt.

Gezin om zeep geholpen

Ik was vastbesloten toen ik op een vrijdagavond Peter aangaf serieus met hem te willen praten. ‘Maak er maar geen lang verhaal van, ik denk dat ik het wel weet’, begon hij, nog voordat ik ook maar iets had gezegd. Zijn tranen deden me pijn. De tranen van onze dochters sneden door mijn ziel. Toch bleef ik bij mijn besluit en vertrok met de belofte dat ik nergens financieel aanspraak op zou maken. Ik wilde alleen dat Peter weer gelukkig zou worden. Dat gunde ik hem. Net zoals ik mezelf dat gunde. En natuurlijk zou ik altijd de moeder blijven waar mijn dochters op konden bouwen. Ze waren meer dan welkom in het domein waarnaar ik verhuisde. Uiteraard stonden zij er helemaal niet voor open om ‘leuk’ op bezoek te komen. Sterker; ze weigerden zelfs om kennis te maken met de man die ons gezin om zeep had geholpen. Want zo ervaarden zij het. Ik geloofde er heilig in dat het wel goed zou komen. Het waren de emoties, een natuurlijk proces. Maar het kwam helemaal niet goed. Daar kwam ik al gauw achter.

Mijn dochters herkenden me nauwelijks

De eerste weken bij Jules waren overwhelming! Mijn leven als hardwerkende echtgenote en zorgzame moeder transformeerde naar een paradijselijk bestaan. Jules en ik maakten lange boottochten, dronken champagne bij het ontbijt, vreeën de sterren van de hemel en voerden urenlange gesprekken. Ook veranderde ik uiterlijk met hier en daar een prikje, wat hairextensions en gave broekpakken. Tot grote ergernis van mijn dochters waarmee ik buiten de deur contact had. Hun doodnormale moeder was een klassieke schoonheid geworden. Maar niet meer van binnen. Ze herkenden me nauwelijks en hoewel ik het lachend wegwuifde, deed het wel pijn.