Toen Jade zes weken geleden beviel van haar eerste kindje, dacht ik dat ze misschien zou veranderen. Eindelijk zou het moederschap haar misschien wat zachter maken, wat minder egocentrisch. Maar ik had het mis. Zo ontzettend mis.

Ik ben haar moeder en ja, ik ben streng. Maar dat komt omdat ik na de scheiding van haar vader alles voor haar in mijn eentje op moest lossen, en toch lijkt ze maar niet te leren wat het betekent om écht verantwoordelijk te zijn. Want Jade was is al zo geweest: altijd met haar eigen ik bezig en vooral met een gigantisch, positief zelfbeeld. Zelfs als kind was ze het type dat anderen maar lastig vond, want “waarom zou zij iets afstaan als ze het zelf leuker vond?” Dat karakter zie ik nu terug, en daar schrik ik steeds vaker van.

Jade, het kind dat nooit wilde delen

Jade was altijd al een beetje anders dan de rest. Op de basisschool hoorde ik regelmatig dat ze niet zo goed samen met andere kinderen kon spelen, omdat ze niet wilde delen. Een stukje taart, een pop, een potlood: alles wilde ze voor zichzelf houden. En als het toch moest van de juf, werd ze boos of maakte ze de ander het leven zuur door stiekem te knijpen of te pesten.Zo werd ze echt de schrik van de klas, de queen bee waar iedereen bang van was. Ik probeerde haar dat af te leren, maar het zat er zo diep in dat het nooit echt lukte.

Het leek alsof ze zich nooit bewust was van de gevoelens van anderen, alleen van zichzelf. Die focus op haar eigen ik gaf haar een soort kracht, maar het was ook haar valkuil. Niemand had haar ooit echt kunnen vertellen hoe het was om rekening te houden met anderen. Ook ik niet

De vader is al lang uit beeld

Jade had talloze relaties, maar geen enkele man hield het met haar uit. Dus toen Jade graag een kindje wilde besloot ze om het helemaal alleen te doen. Ze werd zwanger van een man met wie ze een tijdje date, maar toen ze erachter kwam dat ze een kindje verwachtte zei ze dat ze niet met hem verder wilde. Of die jongen überhaupt wist dat Jade van hem een kind zou krijgen weet ik niet. Daar durf ik gewoonweg niet naar te vragen. Bang dat ik het antwoord eigenlijk al weet.

Een werkende moeder en influencer in één

En dan die zwangerschap… Jade gebruikte die als een kans om door te breken als influencer. Met grote ogen zag ik hoe ze tussen het zwoegen door op Instagram fotosessies deed, selfies maakte met haar buik, het perfecte plaatje creëerde van een jonge, zelfstandige moeder die alles aankon. Ze wilde geen advies aannemen van iemand die haar vertelde hoe ze moeder kon zijn. Haar eigen regels zijn altijd leidend. Ik probeerde te helpen, maar ik voelde steeds vaker dat ik gewoon niet welkom was in haar leven. Ze wilde haar eigen ding doen, koste wat kost. Drie weken na de bevalling stond ze alweer op kantoor. “Ik wil niet dat mijn kind mij tegenhoudt,” zei ze, “ik ben geen typische moeder die thuis blijft zitten.” Ze werkt keihard, maar vind het ook belangrijk om haar volgers te laten zien hoe geweldig ze het allemaal doet.

Het kindje steeds vaker in de steek gelaten

Maar weet je wat ik vooral voelde toen ik haar voor het eerst met haar dochtertje zag? Ongerustheid. Het was alsof ik naar een influencer-commercial keek. Alles aan haar was perfect gestyled. Van de nagels tot het rompertje van de baby. Ze hield de baby vast voor de camera alsof het een accessoire was. Die eerste kraamweek gebruikte ze om voluit te vloggen over haar bevalling (‘vijf uur, geen knip, geen drama – ik was gewoon zen’) en haar ‘heerlijke glow’. Maar toen de camera uit ging schoof ze de baby zonder pardon mijn kant op. ‘Mam, kun jij haar even vasthouden? Ik moet echt even bijkomen van het kolven.’ En dan lag ze twee uur later nog te slapen met een slaapmasker op.

Ze liet ze haar baby meer en meer achter bij de au-pair, een meisje van amper twintig uit Spanje. Jade noemde haar ‘een extra paar handen’, maar eerlijk gezegd deed dat meisje alles.Natuurlijk, Jade moest werken, dat snap ik. Maar naarmate de dagen vorderden, voelde ik dat de baby steeds vaker moest wijken voor Jade’s eigen wensen. Alsof ze het moeder zijn toch een beetje vond tegenvallen. Want het was niet alleen werk wat haar aandacht opeiste, maar ook haar sociale leven.

Ze moest ‘er even tussenuit’. Met vriendinnen naar een festival in Portugal. Ze had een samenwerking met een nieuw frisdrankmerk en daar hoorde content bij. ‘En zeg nou zelf mam, ik ben ook maar een mens hè? Ik moet toch ook een beetje leven?’ Drank, drugs, feesten en helemaal losgaan terwijl haar baby van zes weken oud thuis bij een au-pair was. Een baby van zes weken! Hoe kon ze dat maken? Als ze dan zo nodig weg wilde waarom liet ze het kleintje dan niet bij mij? Maar dat wilde ze niet want ze had zo haar ideeën over de opvoeding en de au-pair kon dat prima. Bovendien moest ik toch ook werken, zei ze koeltjes.

Ik zie steeds meer de kant van Jade waar ik bang voor was

Het wringt enorm in mij. Aan de ene kant ben ik trots dat ze haar eigen weg gaat en alles durft te proberen, maar aan de andere kant groeit er langzaam maar zeker een heel bitter gevoel. Ik krijg steeds meer moeite met haar manier van leven en de keuzes die ze maakt. Ik kan daardoor bijna niet meer van haar te houden zoals ik dat altijd heb gedaan en dat maakt dat ik mezelf een vreselijk mens vind. Ik heb haar opgevoed met alle liefde die ik had en nu zie ik haar keuzes maken die ik echt niet begrijp. Ik zie haar liefdeloos zijn naar anderen, zelfs naar haar eigen kind.

Waar ging het mis, dat heb ik me al zo vaak afgevraagd. Het voelt soms alsof ze alleen maar met zichzelf bezig is, alsof ze haar eigen nieuwe moederrol inwisselt voor haar eigen plezier en egoïsme. Alsof het moederschap lang niet zoveel glamour heeft als ze dacht en haar kindje veel tijd en aandacht nodig heeft die ze nu niet meer aan zichzelf kan besteden.

Het is alsof ze niet wil weten wat het betekent om écht moeder te zijn. De nachtvoedingen, het eindeloze gewieg, het afzien, het altijd weer klaarstaan zonder dat het je uitkomt. Zoals ook ik dat voor haar moest doen toen haar vader ons gezinnetje verliet. Ik heb werkelijk alles uit de kast getrokken om Jade alles te geven wat ze nodig had. Ook ik werkte veel om de eindjes aan elkaar te knopen. Maar ik was er altijd als ze me nodig had. Bij het afzwemmen, de uitvoeringen op school.

Hoe kon het zover komen?

Misschien ben ik te streng. Misschien had ik haar vroeger anders moeten opvoeden. Maar de waarheid is dat ik altijd alles voor haar heb gegeven. Terwijl haar egoïsme juist het tegengestelde is van wat ik voor haar over had. Dat ze het voor haarzelf perfect wil hebbenlijkt sterker dan haar moedergevoel. En ik vraag me af of ze ooit zal beseffen wat ze daardoor mist. Maar Jade heeft totaal geen boodschap aan mij of aan wie dan ook die haar probeert bij te sturen. Ze denkt dat ze alles zelf weet, dat ze alles zelf kan. Maar ik zie een jonge moeder die zich verliest in een wereld vol glitter en glamour, terwijl haar baby huilt in de armen van een vreemde. De au-pair is heel lief, maar dat meisje kan toch nooit de moeder vervangen?

Wat nu?

Ik probeer uit alle macht om veel contact met Jade te houden, om toch een oogje in het zeil te houden en om haar op andere gedachten te brengen. Maar het voelt alsof ze me steeds verder wegduwt. Ik wil niet dat ze faalt als moeder, maar als ze zo doorgaat, vraag ik me af hoe ze ooit een band kan krijgen met haar kindje.

Ik weet dat het niet makkelijk is, moeder zijn, zeker niet zonder vader in beeld. Maar ze zal haar leven toch echt moeten veranderen en zich meer op haar kleintje moeten richten. En alsze dat niet doet weet ik niet hoelang ik nog van haar kan blijven houden zoals een moeder hoort te doen. Want het moederschap is vallen en opstaan. Maar het is ook zorgen zonder eigenbelang, geven zonder iets terug te verwachten. Moederliefde moet onvoorwaardelijk zijnen dan kun je niet anders dan jezelf soms opzijzetten. En nu ik zie dat Jade nog net zo egocentrisch is als vroeger krijg ik zo langzamerhand een hekel aan mijn eigen dochter.

Ik vraag me af of ik het anders had moeten doen. Had ik strenger voor Jade moeten zijn? Minder toegeeflijk? Had ik haar een spiegel voor moeten houden toen ze dertien was en een klasgenootje het leven zuur maakte? Of, en dat durf ik niet eens hardop te zeggen, is dit gewoon wie ze is?