‘Het is ook allemaal zo makkelijk tegenwoordig, hè? Ik weet nog dat je vroeger gewoon naar een fysieke winkel moest lopen of fietsen, als je een keer een nieuwe broek of trui nodig had. Nu klik je drie keer op je telefoon en hop, je hebt weer wat leuks besteld.

Ik word gek van dat online shoppen: het is een ware verslaving geworden. En dat stopt maar niet. Ik kan er ook niet mee stoppen. Elke dag is het wel raak: dan weer bij de Zara of de H&M, of een kleine webshop. Of dan weer bij een woonwinkel want ja, toch weer iets nieuws nodig voor in huis… Als ik een dag niets bestel? Dan voelt het bijna saai. Ik klik overal op ‘betaal later’, als dat kan. Heerlijk voelt dat: alsof het gratis is! Maar dat is het natuurlijk niet. Inmiddels lopen de rekening op en betaal ik elke maand nadat mijn salaris is gestort een boel af, maar ik red het gewoon niet allemaal… Soms koop ik dure dingen en dat loopt dan erg in de kosten. Laarzen of een chique pak. Dan weer mooie oorbellen of een gouden ring. Ik wil gewoon te veel en ik weet het van mezelf. Als ik de rekeningen zie, schrik me rot. Dan lukt het me meestal om een paar dagen niets te kopen, voordat ik er weer in trap.

Het lijkt gewoon zo simpel, dat achteraf betalen. Je praat het voor jezelf goed. ‘Oh, over een maand heb ik die paar honderd euro wel. Wat zijn die paar tientjes extra nou? Nu geen zorgen, wel een knappe outfit voor naar mijn etentje morgen.’ Ik verzin elke shopsessie wel weer een smoes. Maar ik kom niet onder mijn rekeningen uit: mijn spaargeld is er aardig doorheen. En ik heb rekeningen liggen… Van opgeteld zo zevenduizend euro. Als het al niet meer is. Ik weet gewoon niet hoe het zo ver heeft kunnen komen.

Ik schaam me rot. Natuurlijk. Geen enkele vriendin weet het en mijn partner al helemaal niet. Ben je gek. Zij denken gewoon dat ik lekker een bonus had gekregen op mijn werk. Ze denken dat het allemaal niet zo duur is wat ik koop. Soms verstop ik weer een pakketje. Maar ik heb echt door dat het een verslaving is en dat het achteraf betalen een ramp is voor mensen zoals ik. Dan stapelt zich namelijk ongemerkt opeens een giga bedrag op. En dat geld heb ik helemaal niet. En al die kleding en spulletjes kan ik nu niet meer ruilen… Dus het is een raar iets, dat dit zo kan, ook voor mensen die helemaal niet zo’n grote buffer hebben. Ik zal door de zure appel heen moeten en heel zuinig moeten gaan leven, de komende tijd. Maar dat neem ik me nu al zo lang voor… Ik hoop maar dat het me een keer lukt. En anders moet ik geld van iemand lenen om mijn schulden te kunnen betalen. Gênant, ik weet het. Maar als je er zo middenin zit, is er gewoon geen uitweg meer.’