Aan het eind van de basisschooltijd, of zeg maar gerust aan het begin van groep 7 al, begint bij de leerlingen de stress rondom de citotoets te groeien. De adviesgesprekken lijken zo belangrijk te worden gemaakt dat je als kind bijna wel moet gaan denken dat het uiteindelijke advies je hele levensloop zal gaan beïnvloeden. Inmiddels weten de meeste ouders wel beter, gelukkig. Het maakt uiteindelijk niets uit wat voor advies je kind heeft gekregen, want het zegt niets over hoe gelukkig hij of zij later zal zijn. Toch blijven er blijkbaar ouders die het nodig vinden om hun kind tot het uiterste te pushen. Om ze van pianoles naar Japans les of een onnodige bijles te slepen, alleen zodat de hoogste resultaten behaald worden en de ouders met de eer kunnen strijken. De andere ouders het nakijken geven, omdat het ene kind ‘beter’ is dan het andere.

 
Het zijn niet de ouders die het hardst gillen langs de zijlijn

Bij een jeugdvoetbalwedstrijd zie je het genoeg om je heen; er is niet voor niets een serie over het bijzondere gedrag van voetbalouders gemaakt. Sommige ouders staan elke week stilletjes met hun kopje koffie aan de kant wakker te worden (waarom zijn die wedstrijden altijd zo vroeg?), andere ouders maken zich zichtbaar door allerlei taken op zich te nemen in het team, en dan heb je de kritische ouder die schreeuwend langs de zijlijn staat te gillen wat de kinderen allemaal verkeerd doen. Die van de laatste soort zie ik gelukkig alleen bij de tegenpartij. Maar zijn dat nou de types die hun kind pushen overal de beste in te zijn? Zo zou je het kunnen zien. Maar de échte pushy-ouders zijn juist een stillere variant. Je hoort ze (in het openbaar in ieder geval) geen kritiek geven, maar ook zeker geen complimenten. Bij sommigen kan er geen glimlachje van af. Wat voor effect heeft dat op het kind?

 
Het ligt er maar net aan wat je definitie van ‘goed’ is

Met een strenge blik en een zuinig glimlachje wordt het schoolrapport bekeken. Toch jammer dat er tussen al die achten ook een zeven en een zes staan. Of dat stuk van Beethoven uit je hoofd spelen op de voorspeelmiddag, leuk, maar de dochter van Jeanette deed dat zónder fouten. Misschien zijn kinderen die dit soort teksten regelmatig moeten horen uiteindelijk een beroemde topadvocaat of meesterpianist. Maar de definitie van ‘de beste’ is in deze nogal belangrijk. Want hoe goed gaat het met zo’n kind, die zijn hele leven heeft meegekregen dat hij of zij het nooit goed doet? Dat niets goed genoeg is, en dat ouders pas liefde tonen op het moment dat je bepaalde prestaties levert? Op de lange termijn kan dit voor depressieve klachten zorgen bij de kinderen die deze soort van opvoeding ondergaan. Kinderen tussen de 10 en 19 jaar hebben grotere kans op symptomen van depressie, wat uiteindelijk dus ook in een depressie kan eindigen. Misschien is het een beter idee om te herdefiniëren wat ‘goed’ betekent. Wat mij betreft betekent ‘goed’ namelijk dat mijn kind zich fijn voelt, doet wat hij leuk vindt en ’s avonds niet hoeft te piekeren. Hopelijk geldt dat voor de meeste ouders. 
 

Een paar tips om je kind toch op een gezonde manier te stimuleren

In het boek ‘The Family Dynamic’ van Susan Dominus wordt ook uitgelegd dat je zo veel kan pushen als je wil, maar of je kind daadwerkelijk gaat uitblinken in een bepaald gebied heeft ook te maken met de genen. Als je twee amuzikale ouders hebt, is de kans niet groot dat je zelf een succesvol dirigent zal worden. Er zijn natuurlijk een paar tips voor ouders om hun kinderen een goede start te geven, zoals voorlezen vanaf jonge leeftijd, ze de kans bieden om nieuwe dingen te leren, en ook op sociaal vlak is er een hoop te stimuleren. Maar nog steeds zegt dat niets over het uiteindelijke succes van kinderen die deze mogelijkheden en ‘voorsprong’ hebben gekregen. Een groot deel van een succesvol mens is namelijk ook gewoon ‘geluk hebben’, hoe vervelend dat misschien ook is.
 

In deze landen zijn ouders het strengst voor hun kinderen

Je kan heus niet alle gezinnen uit een land over een kam scheren, maar gemiddeld genomen zou dit de top tien zijn van landen waar de strengste opvoedstijl wordt gehanteerd.
 
1.     China
Bekend om de “tijgerouder”-aanpak, waarbij hoge academische prestaties en discipline centraal staan. Deze stijl legt de nadruk op hard werken en gehoorzaamheid, vaak ten koste van vrije tijd en sociale activiteiten.
 
2.     India
Ouders hechten veel waarde aan respect voor ouderen, discipline en academisch succes. Kinderen worden vaak streng begeleid in hun studie- en carrièredoelen.
 
3.     Zuid-Korea
Een cultuur die sterk gericht is op onderwijs en prestaties, met lange schooldagen en aanvullende lessen. Ouders verwachten vaak uitmuntende resultaten van hun kinderen.
 
4.     Japan
Hoewel Japanse ouders kinderen vroeg zelfstandigheid bijbrengen, zijn er strikte sociale normen en hoge verwachtingen ten aanzien van gedrag en prestaties.
 
5.     Vietnam
Onderzoek toont aan dat academische druk van ouders kan leiden tot verhoogde stress en depressieve symptomen bij adolescenten.
 
6.     Singapore
Een samenleving met een sterke focus op academische excellentie, waar ouders vaak hoge eisen stellen aan de prestaties van hun kinderen.
 
7.     Iran
Traditionele waarden en normen spelen een grote rol, met nadruk op gehoorzaamheid, respect en academische prestaties.
 
8.     Frankrijk
Franse ouders hanteren vaak een gestructureerde opvoedingsstijl, waarbij kinderen duidelijke grenzen krijgen en beleefdheid en zelfbeheersing worden aangemoedigd.
 
9.     Duitsland
De Duitse opvoeding legt de nadruk op orde, punctualiteit en verantwoordelijkheid, met duidelijke regels en verwachtingen.
 
10.  Rusland
Traditionele opvoedingsmethoden met nadruk op discipline en gehoorzaamheid zijn nog steeds wijdverbreid, hoewel moderne benaderingen steeds meer terrein winnen.

Bron: Nature