Wim T. Schippers is niet meer. Een weekje is zijn heengaan stilgehouden, maar vandaag kwam het nieuws naar buiten dat deze kunstenaar, die we misschien wel vooral kennen als de stem van Sesamstraat’s Ernie, is overleden. Als ik in de auto richting Amsterdam rijd en luister naar Radio 1, wordt er over gesproken. Natuurlijk. Wim T. Schippers was een van de pijlers van de VPRO, met zijn Ronflonflon-radioprogramma, Van Oekel’s Discohoek, de Fred Haché Show en Hoepla. Zijn toenmalige directeur, wiens naam me even is ontschoten, excuus, liet hem zoveel mogelijk vrij. Als Schippers halverwege het seizoen van Ronflonflon besloot dat de uitzending van volgende week ineens zijn laatste moest zijn, vond de directeur dat goed. Schippers moest je vrijlaten, zo wist hij. Bovendien zou hij sowieso met iets anders op de proppen komen, en ook dat zou briljant zijn.
Eigengereid en eigenzinnig
Eigengereid, dat was hij ook. Zo verliet hij het Instituut voor Kunstnijverheid omdat de directeur van die opleiding hem erop aansprak dat Schippers zijn tekeningen had verkocht. Die zouden geestelijk eigendom van de school zijn. Dat moest je tegen Wim T. Schippers niet zeggen, natuurlijk. Die was meteen verdwenen. En toen hij door het Guggenheim in New York werd gevraagd om daar te exposeren, antwoordde hij met een ‘nee’. Teveel prestigieus gewauwel, te dichtbij waar hij zich tegen wilde afzetten.
Liefdesleven en persoonlijke relaties
Ruimdenkend was hij ook in zijn relaties. Zijn grote liefde, Ellen Jens, had jarenlang en tot haar dood een minnaar: Adriaan van Dis. Die schreef daar nog niet zo lang geleden een boek over omdat hij wilde dat deze liefde ook erkend werd. Iedereen die ertoe deed wist het, en nu wilde hij het, al was het na de dood van Ellen Jens, toch van de daken schreeuwen. Verdrietig was Wim T. Schippers sinds haar dood, zo vertelden intimi. Een ander mens bijna. Mogelijk dat de relatie met Ellen Jens en het boek van Adriaan van Dis dat verdriet nog dieper kleurden, zo vertelde de VPRO-directeur op Radio 1.
Persoonlijke reflectie
Ik vond het droef en mooi, zoveel van iemand houden, op zo’n ruime en gulle manier. En ik dacht aan dat boek van Adriaan van Dis en hoe fijn het misschien was geweest als het een jaartje later zou zijn verschenen. Kon hij natuurlijk allemaal niet weten, maar toch.
De anekdote met Ernie
Lief ook was de anekdote over dat meisje dat met Wim T. Schippers in een rij stond terwijl hij de stem van Ernie opzette. Het meisje keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan en hij had meteen spijt van het feit dat hij voor zijn gevoel Ernie had verraden. Dat het meisje nu wist dat Ernie niet echt bestond, had ze hem aangekeken en, na een pauze, gezegd: “Wow, wat kunt ú Ernie goed nadoen!”
