Gisteren ging ik naar het concert van Suzan & Freek. De laatste van hun triomftocht van tien avonden Gelredome. De dagen voorafgaand aan een concert verlopen altijd via het vaste recept; de setlist opzoeken op Spotify en vervolgens op repeat drukken. En oh ja, ook aanklikken op het onderste balkje zodat de teksten verschijnen. Een concert zonder meezingen is als frites zonder mayonaise, oftewel een onaffe combinatie. En je bent nooit te oud om te zingen, daar schreven we hier al eens over. 

Tijdens het concert ging Freek het donkere niet uit de weg. Precies een jaar en een week geleden was hij nietsvermoedend naar de huisarts gegaan. En precies een jaar en een week geleden was zijn levensverwachting omgekieperd. Het was een meimaand waar hij nooit meer aan terug wilde denken, maar nu -kijk ons nou toch- een jaar later was er ook iets wat hij had geleerd in het duister. Vroeger maakte hij plannen, voor later. Maar nu was er maar een ding echt belangrijk; het nu. Zelfs als het nu zwart kleurt of, zoals Suzan en Freek het zelf zo mooi zeggen, mistig is. Want ook in de mist is daar muziek. Muziek die stuurt, die gidst, die troost en verzacht. Omdat donkere dagen niemand bespaard blijven, verzamelde ik de liefste zinnen van Suzan & Freek. Voor die momenten in het nu waarop je even die extra schouder nodig hebt. En zoek er vooral op Spotify het liedje bij op, het zal je helpen je niet alleen te voelen.

Ik beloof je; ik blijf dichtbij
Is het van jou, dan is het ook van mij
Samen geen oog dichtgedaan
Maar ‘s morgens toch weer opgestaan
Niemand, nee helemaal niemand
Weet waar we nu heen moeten,
Het voelt nog vroeg
Dus weet je? We vieren het leven
Weet dat we hier weg moeten, maar
Het voelt nog vroeg
Uit: Niemand

Hou vol, hou vast,
Er is altijd nog m’n arm die om je heen past
Er is altijd nog mijn schouder die je rechthoudt
Al is het maar voor even
Uit: Hou vol, hou vast

Sterke mensen huilen niet
Die voelen meestal geen verdriet
Wat als ik zeg

Bron: https://www.suzanenfreek.nl/