Het is een gevoel dat ik niet goed kan omschrijven, dat niet-kunnen. Als ik mijn dochter in de ogen kijk, zie ik zoveel van mezelf, maar tegelijkertijd zoveel dat ik niet weet hoe ik ermee om moet gaan. Ik ben 42, en al mijn leven heb ik gevoeld dat ik iets miste. Een stuk van mezelf, iets dat ik nooit echt heb kunnen vinden. Het gemis van mijn eigen moeder, een vrouw die ik nooit gekend heb, heeft me gevormd. En hoewel ik haar niet had, ben ik wel een moeder geworden. Maar geen moeder zoals ik me die voorstelde. Niet zoals die in boeken of films. Geen vanzelfsprekende liefde en zorg die je gewoon doet. Het voelt als een wankel huis dat ik telkens weer probeer te bouwen, met muren die maar niet stevig willen staan.

Mijn dochter, Lisa, is 17. Ze is een meisje dat alles in zich heeft om een vrouw te worden, maar ik zie ook zoveel van mijn eigen onzekerheden in haar. Onzekerheden die ik nooit hardop heb uitgesproken, maar die er altijd waren. Ze is zwanger geworden, op haar 17de. Ik wil niet zeggen dat ik dat had kunnen voorkomen, maar ik voelde het ergens aankomen. Haar gedrag veranderde. Ze trok zich terug, bleef steeds vaker in haar kamer, alsof ze in de schaduw van mijn zorgen wilde verdwijnen.

Ik had geen idee wat ik moest doen. Moest ik haar streng toespreken? Of moest ik juist zachter zijn, haar meer ruimte geven? Maar ruimte voor wat? Voor fouten die ik zelf niet goed begreep? Ik voelde me verscheurd. Want ik ben ook maar een vrouw die geen voorbeeld heeft. Een vrouw die probeert te geven wat ze zelf nooit kreeg. Ik herinner me de momenten waarop ik als kind haar gemist heb, die liefde, dat voorbeeld en ik voel nu hetzelfde, maar dan als moeder.

Ze heeft altijd een beetje van zichzelf in mij, dat is onmiskenbaar. Haar ogen, haar manier van denken, de schuchtere manier waarop ze zich soms terugtrekt. Het is een pijnlijke spiegel. Maar nu is er die zwangerschap. En als ik eerlijk ben, voelt het als een echo van alles wat ik zelf nooit heb kunnen verwerken. Wat doe je als je geen voorbeeld hebt? Wat doe je als je niet weet wat goed en wat fout is, als je niet hebt geleerd hoe je liefde zonder voorwaarden moet geven?

Toen ik op een dag, na weer zo’n moeilijke confrontatie, de keuze maakte om samen met haar in therapie te gaan, voelde het als een laatste poging. De poging om de kloof te dichten die telkens groter leek te worden. Om haar iets te geven wat ik niet had. Ik weet niet wat er in die sessie zal gebeuren, of dat het genoeg zal zijn. Maar ergens voel ik dat we deze stap nodig hebben. Niet alleen voor haar, maar voor mij. Om mijn eigen muren af te breken, om eindelijk een moeder te kunnen zijn zonder de angst om alles te verpesten. Want zelfs als ik niet weet hoe ik het moet doen, weet ik nu één ding: ik wil niet dat mijn fouten ook haar fouten worden. Ik wil dat ze leert van mijn zwaktes, maar niet dat ze dezelfde pijn voelt.

Misschien is dat wat ik nodig heb: leren van mijn eigen trauma’s en ze niet doorgeven aan haar. Misschien kunnen we samen de draad oppakken, de draad die ik zelf ben kwijtgeraakt. Het wordt geen gemakkelijke reis, dat weet ik, maar soms is het het proberen waard, toch?