‘Mijn huwelijk bracht me niets meer. Er was geen liefde meer, geen intimiteit, geen seks, geen enkele uitdaging, geen verrassingen, geen vreugde en zelfs geen veiligheid. Een gesprek gingen we uit de weg omdat het steeds vaker en steeds heftiger ontspoorde. Vakanties waren stilzwijgend steeds sporadischer geworden om tot slot maar helemaal achterwege te blijven. Waarschijnlijk omdat we ieder voor onszelf vreesden dat we het niet zouden trekken als we zo aan elkaar overgeleverd waren en er geen escape meer was. We leefden ieder ons eigen leven, hadden ieder onze eigen gedachtes, droomden onze eigen dromen.

Op een diep donkergrijze dag in november hakte ik de knoop door. Zo wilde ik niet naar mijn graf en zo wilde ik ook geen kerst meer. Ik wilde scheiden. Het maakte me op dat moment niet uit wat de prijs zou worden, als ik maar weer adem kon halen, ruimte kreeg om tot mezelf te komen. Nog voordat ik mijn man had ingelicht ging ik bij mijn moeder langs. Ik wilde haar laten weten wat mijn plannen waren en had het nodig dat ze me zou steunen in wat zonder twijfel de grootste beslissing in mijn leven tot dan toe was.

Dat gesprek pakte in eerste instantie alleen heel anders uit dan gehoopt. Het had er alles van weg dat mijn moeder er veel aan gelegen was om mij een scheiding uit mijn hoofd te praten. ‘Kijk nou naar je vader en mij,’ begon ze. ‘Wij kibbelen toch ook heel wat af? En ook wij hadden toch onze dieptepunten? Het huwelijkse leven kan onmogelijk altijd een feestje zijn. Zo lang er meer goede dan slechte dagen zijn heb je weinig te klagen, zou ik zeggen. Zou je het niet nog even aanzien? Wie weet waait de storm wel over en vinden jullie een weg om door te gaan.’

Ik wist even niet wat ik hoorde. Begreep ik het nou goed dat mijn moeder haar eigen huwelijk als voorbeeld wilde stellen? Had ze er echt geen idee van hoe verschrikkelijk ik het altijd had gevonden, al dat eeuwige geruzie tussen mijn ouders – want wat zij als kibbelen afdeed ging meestal echt wel wat verder dan dat.

‘Meen je dat nou echt mam?’ Ze keek me vragend aan. Hoezo zou ze dat niet menen? Had ze iets raars gezegd?

‘Mam. Je hebt geen idee hoe ik me altijd onder jullie zogenaamde gekibbel voelde. Als het weer eens zo ver was trok ik me terug op mijn kamer. Heel lang was ik er bang voor dat jullie zouden gaan scheiden. Des te ouder ik werd, des te meer ik me afvroeg waarom het er nooit van gekomen is dat jullie gescheiden zijn. Er was toch al heel lang geen greintje liefde meer tussen jullie te bespeuren? Hoe lang is het geleden dat jullie tegen elkaar uitspraken dat jullie van elkaar hielden? Hoeveel respect is er nog over tussen jullie? Hoeveel dagen per jaar is het nog fijn?’

Nu was het mijn moeders beurt om stil te vallen. Eerst keek ze me verbijsterd aan. Toen draaide ze zich om en liep de kamer uit. Niet veel later kwam ze weer binnen. Aan haar ogen zag ik dat ze gehuild had. Ze kwam maar moeilijk uit haar woorden maar wat ze wilde zeggen is dat ze altijd het idee had gehad dat het voor mij beter was om door te gaan, te blijven. Ze dacht dat een scheiding veel schadelijker zou zijn geweest. Ze had zichzelf altijd voorgehouden dat ze het best mogelijke voorbeeld aan me had gegeven. Dat was dus alles behalve het geval begreep ze uit mijn verhaal en dat schokte haar. Maar ze wilde me steunen in wat voor mij het beste was en als dat een scheiding was, dan zou ze aan mijn zijde staan.

Mijn scheiding was binnen een half jaar een feit. Het was de beste beslissing die ik ooit genomen heb. Het was achteraf vooral dankzij de steun van mijn moeder dat ik er zo makkelijk doorheen rolde en er zo goed uitkwam. Bovendien is de band met mijn moeder er intenser op geworden. Dat zij het voor elkaar bokste om zo’n draai te maken in haar emoties en beleving vervult me met respect voor haar. Dat zij altijd de overtuiging had dat ze het beste voor me deed, ontroert me.’

Helma’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.