Ik zat in de kerk tijdens de uitvaartdienst van een goede kennis. Het was een verdrietige gelegenheid, omdat de beste man plotseling was overleden. Voor me zaten een moeder met haar (puber)zoon. Ondanks dat ik geregeld een traan wegpinkte tijdens de mis, lukte het me niet om ook een lach te onderdrukken. Dat kwam door de moeder en haar zoon. Tijdens het U zij de Glorie droeg de moeder vocaal, luid en duidelijk, bij toen het koor begon te zingen.

‘Mamaaah,’ fluisterde de jongen voor me, terwijl hij zijn moeder een por in d’r zij gaf. Vragend keek ze hem aan.

‘Doé normaal!’ siste de puber.

En ik begreep hem he-le-maal! Omdat de moeder klonk als een kras op de plaat. En als je jong bent, nou, dan schaam je je daar kapot voor. Zo werkt dat.

Kapot schamen

Mijn gedachten gleden terug in de tijd. Toen wij elke zaterdagavond om vijf uur naar de kerk gingen, altijd met mijn moeder. En ook zij schroomde niet om in te zetten bij het Pater Noster of Ave Maria. Dat was – destijds volgens mijn broer en mij – reden om met een knalrode kop ons ma onder de kerkbank een drukker tegen haar benen te geven. Niet dat ze daar ook maar enigszins van onder de indruk was, want ze zong vrolijk door. Om vervolgens – nadat ze uitgezongen was – haar neus te snuiten. Altijd!

En dat was heus niet zomaar een charmant, bescheiden snuitje. Nee, de eerste was echt knalhard. En als toegift nog één, weliswaar wat zachter, maar nog steeds met het volume van een trompet. Heel veel erger kan je als puber niet overkomen. Of je moet gepest worden of een blauwtje lopen, dat is een ander verhaal. Maar voor ons waren de wekelijkse muzikale bijdragen van mijn moeder in de kerk geen zegeningen.

Muzikaal Quattro

In tegenstelling tot na de kerkdienst. Dan waren pa en opa klaar met het melken van de koeien en werd er gegeten. Na het eten haalden we steevast onze muziekinstrumenten tevoorschijn. Mijn opa zijn trompet, mijn vader de mondharmonica, mijn broer de schuiftrombone en ik de accordeon. Wij waren nogal muzikaal aangelegd en goed op elkaar ingespeeld. Het waren prachtige momenten.

Als we inzetten op Country Roads, Hij was maar een clown of een nummer van James Last, dan waren we een muzikale eenheid. Een Quattro, waar heus genoeg aan bij te spijkeren viel, maar we genoten!

Grasmaaien

In tegenstelling tot mijn moeder. Zij liep steevast weg bij de decibellen in de woonkamer en ging grasmaaien. Met zo’n duwapparaat. Je kent ze vast nog wel, echte herrieschoppers. Maar daar beleefde mijn moeder dan weer plezier aan.

De Soundmixshow

Toch was er ook iets waar we allemaal van genoten destijds. Dat was Henny Huismans Soundmixshow. We gingen er allemaal voor zitten. Mijn moeder waarschijnlijk meer voor Henny dan voor de muziek, want ze vond hem knap en sympathiek.

Wij – opa, pa, mijn broer en ik – daarentegen, gingen helemaal op in het aanstormende talent.

The Tribute: Battle of the Bands

En zo maak ik een brug naar The Tribute: Battle of the Bands. Omdat dit – vind ik – bij uitstek nu de mooiste talentshow is uit de vaderlandse geschiedenis. Morgenavond is alweer de zesde uitzending. En daar ga ik natuurlijk voor zitten. Net als destijds voor de veelbelovende talenten in de show van Henny Huisman.

Ik weet niet hoe jullie erover denken, maar voor mij is het genot pur sang wat ons ten gehore komt. Voor jong en oud(er). Zelfs mijn moeder zou ervoor gaan zitten, als ze nog had geleefd.

Hoewel, misschien meer voor Cesar Zuiderwijk. Eigenlijk weet ik dat wel zeker. In ieder geval zou ze de grasmaaier ervoor laten staan.