‘Ze is niet altijd zo dun geweest. Ooit was ze inderdaad iets te zwaar voor haar lengte en leeftijd. Maar nu ze volwassen is, heeft ze wel een serieus eetprobleem ontwikkeld. Ze is zo bezig met haar figuur en hoe dun ze is. Het lijkt wel topsport voor haar.
Ze eet amper als we haar zien. Meestal drinkt ze vier grote glazen thee. En dan eet ze een beetje groenten mee. Nooit snoept ze. Niet dat dat nou zo erg is, maar het is wel moeilijk om haar zo te zien. Altijd streng voor zichzelf. Nooit dat taartje op een verjaardag accepteren. Nee, hoor. Zij hoeft niet. Ze had al veel ontbeten, zegt ze dan. Jaja. Ze eet amper een appel als ontbijt. Mijn dochter is heel moeilijk met eten en afvallen. Altijd moet ze sporten, het liefst elke avond van de week. Dan post ze op social media weer plaatjes van haar dunne lijf in een sportlegging. Ik vind het gewoon niet gezond meer, maar ik kan haar niet helpen.
Kijk, het is niet zo erg dat ze graatmager is en nog maar 40 kilo weegt, of zo. Ze is gewoon heel erg bezig met haar uiterlijk en vooral met weinig koolhydraten binnenkrijgen. Haar platte buik is van levensbelang voor haar. En als ik er eens over begin, dan snauwt ze en maakt ze duidelijk dat ze het er niet meer over wil hebben. ‘Ik eet genoeg, mam, zeur niet zo’.
Hulp wil ze dus niet, omdat ze zelf het probleem niet ziet. ‘Ik leef gewoon gezond. Dat zouden meer mensen moeten doen. Al die vetten elke dag eten is helemaal niet nodig’. Ze eet hoogstens wat witte vis, groenten of een salade. Maar nooit doet ze gezellig mee met het familiediner. Geen jus, geen saus, geen friet of stel je voor, een keer een kroketje als lunch. Ze maakt het zichzelf best lastig, denk ik soms. Het zou haar echt niet misstaan als ze een paar kilo zwaarder zou zijn. Maar dit voor haar een soort controle houden in haar leven. Ik vind het vreselijk om aan te zien, want ze is zo dun, dun genoeg. En toch moet ze doorgaan van zichzelf. Weer nee zeggen op iets lekkers. Nooit dat kaasje van de plank pakken. Ik zou zelf niet zo kunnen leven, want eten is toch ook gezelligheid? En samen lol hebben? En dan moet je altijd maar zeggen dat je niet wilt? Ik ben benieuwd hoe leuk haar vriendinnen dat vinden. Altijd maar thee, nooit een glas wijn… Want brrr, die calorieën die daar in zitten.
Ik vind het zonde om te zien als moeder dat ze zichzelf zo weinig lekkers gunt. Natuurlijk moeten mensen gezond leven en hoeven we echt niet elke week naar de snackbar. Maar obsessief sporten en altijd maar calorieën tellen – en dan steeds minder nodig hebben? Dat vind ik een ziekte. Misschien is het een lichte vorm van anorexia, maar een eetprobleem heeft ze zeker. Maar van mijn advies of mening wil ze niets weten.’
