Nietsvermoedend fietste ik van de sportschool naar huis. Het parkeerterrein bij ‘mijn’ Albert Heijn is altijd al een kleine hindernisbaan van verdwaasde winkeliers, maar vandaag was het rechtstreekse mayhem. Ik zag een wilde blik in de ogen van een vrouw, een man met sokken in slippers en dat allemaal met maar één doel: kerstboodschappen.

Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat je de topdrukte wil ontwijken. Maar ik liep net toch echtgewoon om tien uur ’s ochtends door een vrij rustige Appie om nog even een doos vanille-ijs te scoren voor mijn Affogato. Ja, dat is zo’n goddelijk toetje van ijs overgoten met espresso. Terwijl gisterochtend (!) voor openingstijd de waanzin al te zien was op de gezichten van mensen en er een rij stond voor de ingang, omdat de supermarkt nog niet open was. Wat is dat toch?

Gouden combi

Nou, misschien is er wel een kleine verklaring. Uit onderzoek blijkt dat onze levensvreugde en het mentale welzijn afneemt rond de feestdagen. Wait, what? Jazeker, de periode die ons warmte hoort te geven en vrolijk moet maken bezorgt ons juist misère. En er is één ding nog erger dan misère, boodschappen moeten doen als je je zo voelt. Vooral als je net dat ene ingrediënt misgrijpt voor een net iets te culinair toetje om indruk te maken op je schoonmoeder, die van zichzelf toch al nooit snel onder de indruk is.

Deze week stond één mijn vriendinnen bijna te hyperventileren naast me, zo druk had ze het. Er moest nog van alles af op het werk, de boodschappen waren nog niet in huis, de vijftien gangen voor kerstdag één, twee en drie moest ze nog koken en oh ja – laten we die drie uitvoeringen op de basisschool niet vergeten. Ineens begreep ik de wilde blik op het gezicht van de vrouw bij de Albert Heijn en had ik een beetje met haar te doen. Ik doe dit jaar trouwens een sjoemelkerst. Ik nodigde mezelf bij iedereen thuis uit en de gang die ik wél moest maken heb ik besteld bij mijn lievelingsrestaurant. Ze noemen dat ook wel je er met een jantje-van-leiden van afmaken. Jan en ik zijn een gouden combi dit jaar.  

Ruzie bij de kaas

Graag deel ik tot slot nog met liefde mijn persoonlijke tactiek als het op boodschappen doen aankomt. Die heb ik ook natuurlijk, niets menselijks is mij vreemd. Het idee heerst altijd dat als je als aller-allereerste ergens staat, dat je dan ook het snelst klaar bent. Ik durf dit in twijfel te trekken. Mijn simpele voorbeeld is de yuppenbakker hier om de hoek in Woerden, ook wel Stevig Brood genoemd. Als je op zaterdagochtend om acht uur langsloopt, dan staat de rij tot op de hoek. Ga je een half uurtje later, dan loop je zo door om een knapperig desembrood te scoren en misschien nog een lekker plakje bananencake. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt? Jazeker! Alleen daarvoor moet je dan wel je kostbare tijd uitzitten tot een winkeldaadwerkelijk opengaat. En als dat allemaal niet werkt? Gewoon naar iedereen blijven glimlachen, dan heb je de minste kans op ruzie bij de kaasafdeling.