Bijna een jaar geleden verloor Maarten zijn dochter Sterre. Maar hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schreef hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.
Maarten van der Starre
Ik parkeer mijn auto in de Haagse Torengarage. Het is eind oktober en de lucht is grijsgrauw van wolken zonder regen. Met mijn camera in een tas en Sterres winterjas loop ik de garage uit. Een oude, vermoedelijk dakloze man houdt de deur voor me open. Ik groet hem en plant in mijn hoofd dat ik zorg voor wat kleingeld als ik terugkom. Zou Ster ook gedaan hebben.
Op het plein bij de Grote Kerk is het nog rustig. Ik ben te vroeg. Dat geeft me tijd om te kijken wat interessant is als setting. Zo sta ik een poosje om me heen te kijken. Ineens duikt ze op in mijn ooghoek. Cathalijne. Ze loopt behoedzaam, bijna aarzelend. Van dichtbij lees ik het verdriet van haar gezicht. We vallen in elkaars armen. Een lange, warme knuffel. Haar tranen zorgen voor mijn tranen. Samen zijn we even één in ons verdriet.
‘Ik ben hier niet meer geweest nadat Sterre is overleden’, zegt ze. ‘Ik durfde niet, of zo.’ Cathalijne lijkt kwetsbaar. Is kwetsbaar. Begin volgende week start ze met een nieuwe klinische opname. Ik weet door Sterre wat dat gaat vragen van haar. Niet iets om naar uit te kijken. Integendeel. Ze is dapper.
Ik ben een fotoproject gestart. Alle belangrijke vrouwen in Sterres leven fotografeer ik in haar winterjas op een plek die hen verbindt met Sterre. Het zijn er 26. Uit mijn tas haal ik Sterres winterjas. Cathalijne aarzelt even. De jas van haar overleden vriendin aandoen, valt zwaar. ‘Staat je goed’, zeg ik. Een kleine glimlach verschijnt op haar gezicht. ‘Ik ruik haar,’ zegt ze. ‘Ster is er bij.’
De foto’s zijn snel gemaakt. Het draait niet om de perfecte foto, maar om het verhaal. Niet te veel ensceneren. Een paar portretten, shots ten voeten uit en een aantal opgaand in de omgeving. We zitten dan ook snel bij Anne & Max aan de koffie. Dat is ook de reden voor deze door Cathalijne gekozen locatie. Hier lachten, huilden en kletsten ze bijna wekelijks. Hun huiskamer in de drukke stad.
Ze vertelt volop over Sterre. ‘We hebben een gezamenlijke therapie gedaan. Ik vergeet nooit meer de eerste keer. De therapeut zei dat iemand iets later kwam. Na een half uur ging de deur open. Sterre stapte binnen, zoals Ster dat kon doen. Opgemaakt, perfect gekleed, geweldig haar, Gucci zonnebril, helemaal af. Een verpletterende indruk. Fashionably late 2.0! Weet je Maarten, ik mis haar zo. We begrepen elkaar zo goed. Ster zag mij echt.’
‘Ik heb wat voor je,’ zeg ik. Liesbeth, mijn vrouw, heeft wat spullen van Sterre meegegeven voor Cathalijne. We delen Ster graag met al die anderen die van haar houden. Ster is niet alleen van ons. Met elkaar zijn we Sterre. Voorzichtig haal ik de Indiase slinger met stoffen olifantjes, die Sterre zo dierbaar was, uit mijn tas. Cathalijne is er zichtbaar blij mee. Dat doet me goed. We kletsen nog wat en ik beloof dat Lies en ik langskomen als ze in haar opname zit. Bij het afscheid valt me op dat haar ogen weer twinkelen. Praten over Sterre doet dat met mensen.
Terwijl ik terugloop naar de garage, besef ik dat ik zo dankbaar ben dat deze generatie jonge vrouwen in mijn leven is gekomen. Ze zijn allemaal zo gevoelswijs. Ik leer ervan. De oude man bij de ingang van de garage is weg. Jammer. In de auto steek ik de sleutel in het contact. De radio springt aan. Lover, Please Stay van Nothing But Thieves klinkt uit de speakers. Ster en ik waren twee jaar geleden in de Ziggo Dome nog bij hun concert. Ik wacht even. Rijden en huilen is een slechte combi.
