Wat doe je als je te horen krijgt dat je nog maar een paar maanden te leven hebt? The Big C geeft ons het verhaal van Cathy Jamison, een middelbare schooldocent die, als ze de diagnose van terminale kanker krijgt, besluit niet in een hoekje weg te kruipen, maar haar leven te omarmen, op haar eigen, vaak hilarische manier.

Laura Linney speelt Cathy op een manier die zowel hartverscheurend als ontzettend grappig is. De serie neemt je mee in Cathy’s zoektocht naar betekenis, maar doet dat zonder zich al te serieus te nemen. Terwijl ze in haar eentje probeert haar leven in de laatste maanden op orde te krijgen, neemt ze tegelijkertijd de tijd om mensen in haar leven een draai om de oren te geven. De humor is soms zo zwart dat je er ongemakkelijk om moet lachen, maar dat maakt het juist zo bijzonder.

De manier waarop The Big C de enorme emotionele impact van een doodsoorzaken als kanker weet te combineren met scherpe, soms absurde humor, maakt het een serie die je niet snel loslaat. Cathy is geen heilige, maar haar tocht om echt te leven, zelfs met haar onvermijdelijke dood voor ogen, maakt haar een personage waar je je mee kunt identificeren. De gesprekken met haar man, haar zoon, en haar vrienden zijn een mengeling van liefde, frustratie, en het soort waarheid die je alleen tegen mensen zegt als je weet dat je niet veel tijd meer hebt. Het is vaak ongemakkelijk, maar oh zo eerlijk.

En ja, het is een serie over de dood, maar vooral ook over het leven. Het doet je beseffen dat, zelfs in de donkerste tijden, er ruimte is voor lachen, loslaten en vooral: voor het omarmen van de mensen om je heen. Want, zoals Cathy ons laat zien, alles is tijdelijk, behalve de liefde die we delen.

Dus, laat die lach maar komen, terwijl je af en toe ook een traan wegpinkt. The Big C is een heerlijke rollercoaster van emoties, en het is er één die je absoluut niet wilt missen. En had ik al gezegt dat er 4 seizoenen zijn? Ja, dat maakt het nog beter.