Sarina Wiegman is vandaag weer de held van Engelse vrouwenvoetbalelftal. Deze Haagse met haar blonde haren werd eerder al onsterfelijk door met haar team, de Lionesses, in het Wembleystadium voor ruim 87 000 uitzinnige toeschouwers Europees kampioen te worden na een bloedstollende verlenging. Maar Sarina is niet zomaar een coach, ze is een powervrouw met een verhaal. Want achter die strakke blik van een coach zit een vrouw die al haar keuzes baseert op liefde, lef en loyaliteit.
Een jeugd tussen jongens, voetbal en kortgeknipt haar
Sarina werd geboren in Den Haag, in 1969, in een tijd waarin meisjesvoetbal haast nog niet bestond. Toch wist de kleine Sarina al op haar zesde zeker: ik wil voetballen. Geen turnen, geen jazzballet, maar voetballen met de jongens. Ze knipte haar haar kort en deed alsof ze een jongen was, omdat dat de enige manier was om geaccepteerd te worden in het team. Zo begon haar leven in het teken van de bal – maar vooral van grenzen verleggen, iets wat later haar specialiteit werd.
Liefde op het veld en een gezin vol voetbal
Wat veel mensen niet weten, is dat Sarina ook de liefde van haar leven op het veld vond. Ze trouwde met Marten Glotzbach, een Duitse man met net zoveel liefde voor sport en voetbal als zijzelf. Marten werkte jaren in het onderwijs en was ook als coach betrokken bij voetbal, onder meer bij de KNVB. Inmiddels is hij hoofdtrainer van het vrouwenelftal van ADO Den Haag. Het stel kreeg samen twee dochters: Sacha en Lauren, inmiddels allebei jongvolwassen vrouwen die gewend zijn dat hun moeder soms een tijdje in een ander land woont, maar wel altijd bereikbaar is. Het hele gezin verhuisde mee naar Engeland toen Sarina daar in 2021 de nationale vrouwenselectie ging coachen. Dat was een grote stap, zeker met opgroeiende dochters. Toch beschrijft ze het zelf als een verrijking: “We hebben als gezin geleerd om flexibel te zijn. We zijn niet gebonden aan een land, maar aan elkaar.”
Engelse thee en een beetje heimwee
Wonen in Engeland betekende wennen aan een andere cultuur. Sarina moest ineens switchen van Haagse nuchterheid naar Britse beleefdheid. Ze vond haar draai, hoewel ze in interviews weleens toegeeft dat het in het begin best lastig was. Want ze blijft hartstikke Hollands. In haar hart is ze dat meisje van vroeger, dat met haar broer op straat voetbalde. En de band met Nederland blijft sterk. “Ik mis de Nederlandse directheid soms. En hagelslag op brood,” grapte ze ooit in een interview. Ze is een vrouw die haar wortels niet vergeet, ook al is haar leven inmiddels helemaal Brits georiënteerd.
Oranje verleden, Engelse toekomst
Maar ook in Nederland heeft Sarina haar sporen dik verdiend. Want wie herinnert zich niet het sprookje van het EK 2017, toen onze Oranje Leeuwinnen op eigen bodem kampioen werden? En haar rustige, beheerste houding langs de lijn tijdens het WK 2019, waarin Nederland de finale haalde. Ze werd gelauwerd, geroemd, kreeg zelfs een koninklijke onderscheiding. Maar toen kwam er dus een telefoontje uit Engeland.
Ze maakte in 2021 de overstap naar de Engelse voetbalbond – een stap die menigeen deed fronsen. Maar Sarina was klaar voor een nieuwe uitdaging. In Engeland vond ze niet alleen een ambitieus team, maar ook een land dat haar visie omarmde. Dat vrouwenvoetbal net zo professioneel en serieus moet zijn als dat van mannen. Punt.
Een pijnlijke avond voor Oranje, maar Sarina blijft bescheiden
Gisteren werd het behoorlijk ongemakkelijk voor de Nederlandse fans: Engeland versloeg Nederland met 4-0 tijdens het EK 2025 in Zwitserland. En wie stond er als overwinnaar langs de lijn? Juist, onze Sarina. Ze juichte ingetogen, gaf iedereen een hand, maar je zag het aan haar ogen: dit was een klapper.
In haar perspraatje na de wedstrijd toonde ze zich nuchter. “We hadden ons goed voorbereid. Nederland is een sterk team, maar vandaag waren wij de betere ploeg.” Geen triomfantelijke uitspraken, geen steekjes onder water, al viel het sommige commentatoren op dat ze zei dat Engeland ‘makkelijk onder de Nederlandse druk uitkwam’. Toch bleef ze respectvol – zoals altijd. Ze sprak zelfs liefdevol over haar oude ploeg: “Ik ken ze goed. Het blijft bijzonder om tegenover ze te staan.”
Een coach met hart én lef
Wat Sarina zo bijzonder maakt, is dat ze alles doet met overtuiging. Ze is niet de coach die alleen op tactiek drijft, want ze bouwt aan vertrouwen, creëert een veilige omgeving voor haar speelsters, en weet als geen ander wat het betekent om te winnen én te verliezen. Ze kent de offers die sport vraagt als geen ander, en begrijpt dat achter elke voetbalvrouw ook een mens schuilt met onzekerheden, dromen en heimwee. Misschien is dat wel haar grootste kracht.
En thuis? Daar is ze gewoon moeder, echtgenote, vriendin. Ze kookt, luistert naar muziek, wandelt met haar man en kijkt Netflix – net als wij allemaal. Alleen, voetbal is er altijd. Niet uit prestatiedrang, maar omdat ze houdt van haar vak. En van haar meiden, zoals ze haar team steevast noemt.
