Vorig jaar verloor Maarten zijn dochter Sterre. Hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schrijft hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.
Maarten van der Starre
De oude trap in het voormalige schoolgebouw waar Sterre woont is fijn breed. In één keer sjouw ik twee statieven, een grote softbox en een koffer vol studioflitsers, camera en objectieven omhoog. Gelukkig ligt haar studioappartement op de eerste verdieping. Sterre zal er nog maar kort wonen. Ze komt weer naar huis. Samen met Wopper de poes. Zo kan ze vast wennen aan ons voordat Sterre haar euthanasie krijgt.
Lang heb ik Sterre niet mogen fotograferen. Dat mocht niet van die stemmen in haar hoofd. Maar vorig jaar had Sterre ineens een idee. Portret in een zwarte jas. Ze appte me een moodboard en vroeg: ‘Pap, kan jij dat?’ Blij als een kind was ik. Wel moest ik beloven de foto’s naar haar toe te sturen en alles verder van mijn computer te verwijderen. Definitief. Ze wilde niet dat ergens een foto zou opduiken die volgens haar zieke hoofd niet goed genoeg was. En nu mag ik haar dus weer fotograferen. De laatste keer. Onwerkelijk. Voor de rouwkaart.
In haar appartement klem ik een studioflitser op de softbox. ‘Moet dat?’ zegt Sterre. ‘Ik wil het zo natuurlijk mogelijk. Kan het niet gewoon met daglicht?’ Sterre ziet er prachtig uit. Minimalistisch en juist daardoor extra mooi. Make-up naturel, haren los in lange krullen en een wit t-shirt. ‘Ja, ik weet het Ster, maar hier is het te donker om het zonder te doen. En die softbox tovert van die kleine lichtjes in je ogen.’ Sterre zucht. Demonstratief en hardop. Te moe om echt te protesteren valt ze neer op haar pianokruk. Voorzichtig strijkt ze met twee vingers een paar haarlokken uit haar gezicht. Vorige week liet ze nog speciaal een pony knippen door Michel, haar kapper. Voor de rouwfoto en voor in de kist.
Omdat Sterre perfect weet wat voor beeld ze wil creëren, gaat de shoot snel. Pareltjes zitten ertussen. Sterre kiest een foto die ook één van mijn favorieten is. Snel begin ik met de nabewerking. Witbalans iets corrigeren, lichtsterkte tikkie aanpassen en schaduwen wat verzachten. Ik zoom in. Sterres ogen verschijnen groot op mijn scherm. Verstild vastgelegd in 1/200ste seconde en toch spreken ze tegen me. Het raakt me. Haar bijzondere ogen. Ik ken ze zo goed. Heb er al zoveel in gezien. Wanhoop, verdriet en pijn. Maar ook plezier, lol en liefde. Het zijn magische ogen. Nee, meer dan magisch. Uniek. Zeldzaam zelfs. Links en rechts zijn namelijk niet identiek. De iris van Sterres linkeroog wijkt af en heeft twee kleuren. Hazelbruin en zilverblauw. Heterochromia iridis, zo heet het. In oude culturen geloofde men dat mensen met zulke ogen meerdere werkelijkheden zagen. Die gedachte geeft me troost.
Door het scherm kijkt Sterre me aan. Ze ziet mij. Net zoals ze met die prachtige ogen altijd anderen ziet. Vooral zij die dat nodig hebben. Zelfs vanaf mijn scherm voel ik haar. De warmte van haar blik met die duizend tinten schoonheid die haar ogen vullen. Ik zie haar moeheid en toch stralen ze. Die vertrouwde ogen die ik altijd blijf zien, zelfs met mijn eigen ogen dicht. En dat is maar goed ook. Met één muisklik laat ik al die duizenden schakeringen van kleur uit Sterres ogen verdwijnen. Pats, boem, weg. Want de foto voor de rouwkaart, die moet in zwart-wit.
