Behalve die uitzichten van bovenaf dan. Als ik al een foto van die hoge bergen daar zie heb ik acuut de kriebels in de kuiten en niet te weinig ook. Eigenlijk de enige reden dat ik er nog nooit geweest ben. Stom, maar helaas. Italiaanse vrienden hebben me al eens gevraagd wat ik eigenlijk in Italië doe als ik dan zo’n hoogtevrees heb. Tja… een dingetje. En een kwestie van vooraf goed de routes bestuderen.
Maar Sardinië… ik ben bang dat dat voor mij altijd ‘ontoegankelijk’ zal blijven. En dat terwijl er daar veel mensen ouder dan honderd worden. Google zegt dat het komt door de speciale leefstijl. Ze eten veel bonen en groenten. Ze bewegen veel door de bergen. Ook hebben ze een hechte familie en een doel in het leven.
Ze bewegen veel door de bergen… specifiek in de bergen in het binnenland worden ze het oudst, dus ze vallen er niet bij bosjes vanaf. Zouden ze dan echt nooit de kriebels in de kuiten hebben?
En dat doel in het leven is absoluut een goed plan. Een van mijn doelen is elke dag lekker koken, mede daarom heb ik zo genoten van dit eerste boek van de Sardijnse kok Francesco Mattana, De Eilandkeuken van Sardinië, Carrera Culinair, €31,99:
Het is zoveel meer dan een kookboek, het is eigenlijk een drie-in een-boek.
1: Je ziet de allerlekkerste en ook nog gezondste heerlijkheden voorbijkomen, krijgt meteen zin om ze te koken… die watertandend lekkere balletjes en pasta’s, maar vooral dIe mooie verse groenten van het seizoen in verrukkelijke nieuwe combinaties. En dan die minestrone waar je wel 100 mee kan worden.
2: Niet alleen het eten in dit boek is heerlijk. Ook je ‘gratis vakantie’ die je lekker meepikt. Al bladerend ben je toch maar mooi even in Sardinië, ruik je bijna de zee en hoor je het enthousiasme bij de marktkraampjes, het gerammel van de pannen in hun keukens, het gezellige geklets aan een volle tafel met familie en de bellen van het vee dat door de bergen loopt. En tadaaa… dat allemaal zonder last van hoogtevrees.
3: Als kers op de taart leer je ook allerlei nieuwe dingen over die andere authentiek Italiaanse keuken die je alleen op Sardinië vindt. Daarbij steek je dan ook nog van alles op over technieken, want de schrijver legt alles heel goed uit. Al kook je niet, de trucjes onthoud je vanzelf voor als je weer eens in de keuken bezig bent.
En… last but nog least, de gezellige authentieke manier waarop alles in beeld is gebracht, wow. Je kunt met recht zeggen dat je een kleine vakantie achter de rug hebt na het bekijken van dit boek. En die vakantie kan je gewoon lekker iedere keer opnieuw uit de kast pakken.
Ik wens je elke dag een beetje (of misschien zelfs lekker veel) vakantiegevoel.
