Hoe lang was het geleden? Ik kon het me niet eens meer herinneren. En dan te bedenken dat het vroeger op de middelbare school elke dag wel raak was. Meer dan eens ook en vaak al voordat de eerste les begon – wat in mijn herinnering bij het krieken van de dag was. Maar naarmate ik ouder werd, serieuzer en op zijn tijd wat zorgelijk omdat het leven op zijn tijd ook zorgen met zich meebrengt, komt het steeds minder, om niet te zeggen sporadisch, voor.
Ik heb het over de slappe lach.
Niet gewoon lachen maar lachen totdat je lijf er letterlijk slap van wordt. Wat begint als iets dat je gewoon grappig vindt, wordt opeens oneindig grappig, hilarisch. Zo grappig en hilarisch dat je in een onbedaarlijke lachbui verzandt die niet meer te stoppen valt. Met je hoofd steunend op je armen voorover op tafel, tranen in je ogen, een kop als een kroot zo rood, pijn in je buik, niet meer uit je woorden komend en happend naar adem, gaat het maar door. En het werkt aanstekelijk, dat lachen. Want zien lachen doet lachen en daardoor begint het telkens weer opnieuw..
Vorige week zondag at ik met mijn vriendinnen A. en I. bij een Italiaan in de binnenstad. Wat hadden we het fijn en wat was het goed – met meer dan genoeg om samen te delen, heel veel om elkaar te vertellen, uit de kunst eten, een glaasje of wat en genoeg om samen om te lachen. Gewoon lekker lachen. Maar niet zo hard dat iedereen het moest horen en een gesprek aan de tafel naast ons niet meer te voeren viel. Dat gebeurde pas bij hetafrekenen en nadat vriendin I. verrukt naar de lekker grote toetsen van de mobiele pin had gekeken en zich – net iets te hard om niet te zeggen zo hard dat iedereen het wél moest horen – een ‘Oh wat fijn, wat heb jij een lekkere grote…’ tegen de jongen van de bediening liet ontvallen. Die grote toetsen kwamen haar blijkbaar hartstikke handig voor. Alleen verzuimde ze om haar zin af maken en begon ze te pinnen. Waarbij de eerste poging, de lekker handige toeten ten spijt, volledig de mist in ging, de tweede idem en de transactie na de derde mislukte poging werd afgebroken. ‘Ah nee!’, riep I. weer met haar volumeknop op volle sterkte, ‘ik ben geannuleerd!’
Het stadium van tranende ogen, doorgelopen mascara en een hand die naar een buik greep was toen al bereikt en er werd overal gelachen. De jongen van de bediening zat inmiddels met zijn lekkere grote pinapparaat op zijn hurken van het lachen. Om ons heen waren de meeste gesprekken gestaakt en de meeste hoofden onze kant uit gedraaid.
We pakten ons boeltje bij elkaar zodra de transactie eindelijk was voltooid. Maar onderweg naar de deur werden we opgehouden door onze jongen die ons kwam melden dat we wel héél erg veel fooi hadden gegeven en of dat wel de bedoeling was. Het lachen werd weer erger – of werd het nóg erger?
‘Koop er maar een nieuw T-shirt van,’ riep I. uitgelaten tegen onze jongen. ‘Want er zit een gat op je rug van het shirt waar je nu in loopt.’
We pakten I. bij haar arm en namen haar mee. Mee naar buiten, de stoep op, de frisse avondlucht in.
‘We kunnen het nog,’ hikte A. ‘Net als vroeger op de middelbare school lachen totdat je niet meer kunt.’
Waren het ook alweer de endorfines of de dopamine die maken dat de slappe lach zoveel goed doet? Of allebei? Ik sliep die nacht in ieder geval als een baby.
