‘Het is denk ik wel mijn grootste verdriet. Ik heb twee zoons, en met een van de jongens gaat het heel goed. Hij heeft een leuke vrouw en kinderen en een prachtige baan in het ziekenhuis. Maar mijn andere zoon is een wildebras. Altijd al geweest. Hij vergooit zijn leven.

Want het enige wat hij doet, is feesten. Hij blowt en drinkt en gaat op stap. Dan wisselt hij weer elk jaar van baan. Allemaal geen grote carrièrestappen. Het zijn simpele banen, waar op zich niets mis mee is, maar hij mist alle passie in zijn leven. Hij werkt om zijn rekeningen te kunnen betalen. En de feestjes in de kroeg, ja. Hij heeft veel jongere vrienden en ze gaan elke week weer los. Naar een festival, de kroeg, het maakt niet uit. Nu hij begin dertig is, hoopte ik dat hij wat meer zou gaan maken van zijn leven, net zoals zijn oudere broer. Maar dat blijft uit.

Als moeder is het niet makkelijk om aan te zien. Ik probeer wel eens een serieus gesprek met hem te voeren, maar dat kapt hij snel af. ‘Komt wel goed, mam’. En je wilt als moeder ook niet altijd lopen klagen. Kijk, hij is best gelukkig met hoe hij leeft. Hij is vrijgezel en heeft vrouwen genoeg. Hij is populair en sociaal, dat zeker. Dus dat maakt me ergens wat geruster. Toch vind ik het zo zonde dat hij wat werk en serieuze lange relaties, niets oppakt. Hij is geen doorzetter. Wordt er iets moeilijk, dan loopt hij verder en kijkt hij niet meer achterom. Het is zo jammer, want ik weet dat er meer in hem zit. Hij gamet veel, blowt en gaat uit. En hij vindt dat een heerlijk levensstijl. Als ouders hoop je altijd dat je kind het net wat serieuzer aanpakt in het leven, toch? Of maak ik er nu een te groot punt van, en komt het vanzelf nog?

Het is een goede knul. Uiteindelijk heeft hij het hart op de juiste plaats en dat is wat telt. Hij steelt niet, is geen crimineel en heeft een best blij en onbezorgd leven. Hij ziet er fit uit, want hij sport wel veel. Het is alleen zo dat hij niet zoveel doet met zijn hersenen, wat ik zonde vind. En ook vind ik het jammer dat al die vrouwen maar komen en gaan. Iets voor de langere termijn lijkt hij lastig te vinden. Ik hoop maar dat het vanzelf nog komt. En tja, anders is dit gewoon hoe hij wil leven. Vrij en avontuurlijk, zonder verplichtingen, met veel lol…’