Ik weet niet hoe het met jou zit, maar toen ik in de overgang raakte, wist ik soms niet hoe ik mijn bed uit moest komen. Ik was zo stijf dat ik zo ongeveer mijn bed uitkroop, en als ik dan eindelijk rechtop stond, liep ik – echt waar – voetje voor voetje de trap af. Bij iedere trede was ik bang dat ik naar beneden zou kukelen. Verschrikkelijk. Meine Güte, wat voelde ik me soms een oude taart. Gevangen in mijn eigen lijf, en dat allemaal door die stomme hormonen.
Zere handen, zere heupen, zere knieën – het heeft allemaal te maken met hormonale veranderingen in je lijf. Als de oestrogeenspiegel daalt, stijgen de pijntjes. Dit hormoon is eigenlijk het smeermiddel van je gewrichten, en als dat minder wordt, krijg je er last van. Daarnaast neemt je spiermassa af, wat ook voor de nodige ongemakken zorgt. Je bent minder sterk, en klusjes waar je vroeger je hand niet voor omdraaide, worden nu hartstikke zwaar. En als je niet uitkijkt, blijf je voor de rest van je leven zo stijf.
Dus ik besloot er iets aan te doen. En hoewel ik echt een enorme hekel heb aan sporten – je haar raakt ervan in de war, of je gaat zweten, bijvoorbeeld – ben ik nu toch twee à drie keer per week aan het bewegen geslagen door te rekken en te strekken. Gewoon thuis op mijn roeiapparaat, daar waar niemand me ziet. (Maar je kunt er natuurlijk ook voor naar de sportschool.)
Het is soms echt het laatste waar ik aan moet denken, zeker als ik een dag op een stoel achter mijn laptop stukkies heb zitten tikken. Maar geloof mij nou maar, het werkt echt. Als ik me in mijn sportkleding hijs, sta ik echt met frisse tegenzin te bedenken hoe ik me onder mijn sportuurtje uit kan kletsen. Maar als ik daarna weer onder de douche sta, ben ik altijd heel erg met mezelf in mijn nopjes. Ik heb het toch maar weer gedaan.
Inmiddels ‘train’ ik twee à drie keer per week en ik merk al verschil. Ik val niet meer om als ik mijn sokken sta aan te trekken. Ik stap best wel soepel mijn bed uit, en bang om daarna van de trap te vallen, ben ik niet meer. En in plaats van kipfiletjes aan mijn armen gloren er zelfs spierballen aan de horizon. Hou me ten goede, ik hoef geen blokjesbuik of maatje 36. Ik wil gewoon van die pijn en dat ongemak af. En wat een beetje kracht en flexibiliteit al niet voor je humeur kan doen. Niet normaal. Vanavond ‘moet’ ik weer, maar ik heb er zowaar zin in. Nooit gedacht dat ik dat ooit nog eens hardop zou zeggen. Hoe ouder, hoe gekker dus.
