‘Ik vind het gewoon een beetje jammer en na al die jaren ook wel als een steek onder water voelen. Want mijn vriendin, echt een goede vriendin, wil altijd alleen met mij samen afspreken. Als ik voorstel om samen met onze mannen wat te gaan doen, dan wimpelt ze dat altijd af. Het is vrij duidelijk dat ze hem niet zo leuk vindt, zeg maar.

En dat is lastig, want je bent toch goede vriendinnen? Dan moet je toch ook elkaars leven verder kennen? Ik snap niet waarom ze nou nooit wil afspreken met mijn man erbij. We hebben het een paar keer geprobeerd, en toen was het heel gezellig en een leuke avond. Het was heus niet stil of ongemakkelijk, hoor. Dus daarom begrijp ik het gewoon niet.

Mijn vriendin zegt gewoon wel eens iets van, ‘oh met die mannen erbij kunnen we helemaal niet lekker kletsen. Dan gaat het weer over voetbal.’ Dus zo doet ze een beetje. Alsof dat de reden is dat ze mijn man amper ziet. Ze vindt het gewoon niet zo leuk, is mijn gevoel. En dat maakt een vriendschap wel lastiger, want mijn man is natuurlijk heel belangrijk voor mij en het grootste deel van mijn leven. Onze kinderen? Die ziet ze ook al bijna nooit. Op feestjes en verjaardagen heeft ze meestal wat anders, en haar eigen dingen viert ze niet. Dus zien we elkaar vooral samen, alleen met elkaar. Een lunch of een uitje of ergens wat eten. Dat vind ik heel leuk en fijn, maar ik mis wel dat diepere contact. Dat we elkaar echt begrijpen omdat we alles van elkaar weten en zien.

Je maakt dan eigenlijk zo weinig met elkaar mee, als vriendinnen. We praten alleen bij over onze levens die we apart van elkaar leven. Stel ik me nu aan of is dit wel herkenbaar? Ik voel me gewoon een beetje alleen daarin, omdat zij het blijkbaar totaal niet mist. Ze stelt nooit voor om iets te doen met onze hele gezinnen, iedereen bij elkaar. Ze stelt ook nooit een etentje met zijn vieren voor of wat dan ook. Echt alleen maar een op een, en dan denk ik, zo goede vriendin ben je ook weer niet. Je kent het grootste deel van mijn leven gewoon niet en doet daar ook geen moeite voor. Eerst dacht ik altijd, het komt nog wel, zeker als de kinderen ouder zijn. Nou, niet dus. En inmiddels ben ik er wel behoorlijk klaar mee, eerlijk gezegd. Ik hou haar vriendschap dan ook steeds meer op een afstandje.’