Nomi, mijn oogappeltje, is een groot cadeau. Twee jaar geleden werd ze geboren en daarmee werd ik voor de eerste keer oma. Elke nieuwbakken mama, maar ook iedere grootmoeder vindt haar eigen (klein)kind natuurlijk het allerknapste. En dat vonden wij ook. Nomi liet, met haar prachtige, maar toch ietwat schuinstaande kijkers, iedereen smelten.

Haar ogen

Maar het waren juist dié kijkers die me al snel na de geboorte zorgen baarden. Evenals mijn dochter, achteraf. Want we lieten het na om dit tegen elkaar uit te spreken. En omdat Nomi volgens de kraamhulp een kerngezonde, blije baby was, vertrouwden we er ook op.

Volgens het boekje

Dat vertrouwen was terecht. De tijd verstreek en Nomi ontwikkelde zich keurig volgens het boekje. Zelfs nog iets sneller dan dat. Want met negen maanden stapte ze al dapper langs de salontafel en binnen het jaar was niets meer veilig voor haar binnenshuis.

Mededogen

Toch blijft haar gezichtje een andere uitdrukking houden. De uitdrukking van een kind met het syndroom van Down. En dat is echt niet leuk. Ik vind het – nu nog – het meest erg voor mijn dochter, omdat zij dikwijls mag rekenen op mededogen van mensen die haar en Nomi niet kennen. Terwijl er helemaal geen redenen zijn om mededogen te tonen. Zelf ondervind ik dat ook, wanneer ik samen met Nomi op stap ben. Ze wordt echt gezien alsof ze een geestelijke beperking heeft.

Pijnlijk

‘Fijn dat uw kleindochter nog zo’n jonge en actieve oma heeft. Ook voor de ouders, het blijft toch een extra zorg,’ hoor ik geregeld. Of: ‘Ze zijn zo lief, deze kinderen. Geniet er maar heerlijk van.’ Allemaal goed bedoeld, maar het is wel pijnlijk, dat kan ik je verzekeren.

Blijven hopen

Mijn dochter heeft heus geïnformeerd bij diverse (kinder)artsen hoe het gelaat van Nomi (ook haar gezichtje is ronder dan normaal) zo kan afwijken. Dat kan dus, zomaar. En het kan zo blijven, maar ook met de tijd veranderen en een geheel andere vorm aannemen. Ik kan alleen maar heel eerlijk zeggen dat dat mijn allergrootste wens is voor Nomi. Nu heeft ze nog niets door. Maar mijn hart breekt wanneer ik denk aan de tijd dat ze naar school gaat. Vroeger ben ik jarenlang gepest omdat ik een dikkertje was. Dat laat zijn sporen na, en dat gun ik niemand!