Meryl Streep, de vrouw die alles lijkt te kunnen

Sommige mensen hebben een talent dat bijna geruststellend is om te zien. Alsof het leven even in balans komt wanneer zij in beeld verschijnt. Meryl Streep is zo iemand. Ze lijkt niet te acteren, ze is acteren. En dat al decennialang.

Van zachte blik tot staalharde wil

Wie Meryl zegt, denkt aan een gezicht dat meer kan vertellen met één frons dan de meeste acteurs met een hele monoloog. In The Devil Wears Prada (2006) is ze ijskoud, elegant en angstaanjagend precies. Haar Miranda Priestly hoeft niet te schreeuwen; één opgetrokken wenkbrauw volstaat om iedereen in haar buurt te laten bevriezen.

En dan is daar Mamma Mia! dezelfde vrouw, maar nu zingend in een Griekse zonsondergang, met blote voeten en een glimlach die alles goedmaakt. Dezelfde Meryl, maar lichter, warmer, dansend met de wind.

De kracht van kleine gebaren

Wat Meryl Streep bijzonder maakt, is dat ze nooit te groot speelt. In The Iron Lady (2011) verandert ze langzaam in Margaret Thatcher, maar het zijn de kleine bewegingen die bijblijven: de manier waarop ze haar theekopje vasthoudt, of hoe haar blik een fractie te lang blijft hangen bij iets dat ooit belangrijk was.

In Kramer vs. Kramer (1979) was ze jong en breekbaar, maar al net zo overtuigend. De film ademt dat jarenzeventiggevoel van onmacht en verandering, en Meryl beweegt erdoorheen als iemand die het leven al beter begrijpt dan de rest.

Een beetje magie, zonder dat ze het probeert

Er is iets geruststellends aan Meryl Streep. Ze lijkt nooit te veel haar best te doen. Alsof ze op de set gewoon even langsloopt, de tekst oppikt en dan moeiteloos de camera betovert. Toch voel je in elk frame dat er iets diepers schuilt, een soort aandacht die zeldzaam is.

Of ze nu een non is in Doubt, een rockster in Ricki and the Flash of een Zweedse schrijver in Out of Africa: telkens verdwijnt Meryl, en blijft er alleen maar het verhaal over.

Tussen ernst en plezier

Wat misschien wel haar grootste kracht is: Meryl Streep neemt haar werk serieus, maar nooit zichzelf. In interviews lacht ze veel. Ze praat over haar kinderen, over koken, over ouder worden. Alsof ze het allemaal niet zo ingewikkeld wil maken.

En misschien is dat precies waarom ze zo goed is. Omdat ze, midden in die Hollywoodwereld vol licht en lawaai, gewoon Meryl blijft.

Meryl Streep is geen actrice die klaar is. Ze groeit, verandert, verrast. En misschien is dat het mooiste aan haar: ze herinnert ons eraan dat je op elke leeftijd iets nieuws kunt proberen. Een lied, een accent, een blik die alles zegt.

En ondertussen kijken wij. En lachen we een beetje, omdat het leven, met Meryl op het scherm, net iets mooier lijkt.