Ik zit met mijn vriendin P., een van de elegantste vrouwen die ik ken, in de lobby van een prachtig hotel in Amsterdam. Ik neem een slok van mijn gemberthee en ga er eens even voor zitten. Als P. met een verhaal komt, dan weet je dat het goed is. Haar leven is als uit een film en de verhalen die ze me vertelt evenzo. Aan haar lippen hang ik elke keer als ze de verhalendoos opent en me bijvoorbeeld vertelt over die ene keer op Hawaii waar ze, samen met Erik Hazelhoff Roelfzema de laatste fles roze champagne die eigenlijk van prins Bernhard was, nuttigde. Of over die keer toen ze, uitpuffend van een lange dag tijdens de modeweek in Parijs, een sigaretje ‘zat te paffen’ en daar Madonna langs zag lopen. Een vat vol verhalen en een schat aan stijl. Altijd als ik haar zie, is er wel iets dat ik meteen wil kopiëren of kopen, zoals in dit geval een beeldschoon leren tasje voor je telefoon van een Parisienne die eerder bij Hermès werkte. Laat het gerust aan P. over om je te inspireren op het gebied van smaak en stijl

Dus de lat ligt voor deze anekdote hoog. P. sport in het hotel waar we ons koffietje drinken en daar wil ook nog wel eens een A-list celebrity komen. Zo zwom mijn vriendin M., die daar toevallig ook sport, eens met Justin Bieber en zag ik daar een keer topmodel Yolanda Hadid met haar dochter Gigi. “Het is heel erg, May. Echt, heel erg.” Ik stel mijn mening bij. Misschien een petite uitglijder van de kant van P. Dat ze iemand niet herkende die naast haar stond in de wc, zoiets?

Ze brandt los. Laatst had ze, na het sporten dus, een kopje koffie besteld en was ze gaan zitten in de huiskamerachtige setting in de hal van het hotel. Ze was weliswaar in de gym geweest, maar zag er natuurlijk uit om door een ringetje te halen. Haar grijze haar mooi geborsteld en een vers vleugje van haar parfum — dat ze altijd koopt als ze in Parijs is — aangebracht. Na het kopje koffie gedronken te hebben, vroeg ze om de rekening. Er was een museum dat wachtte. Toen de ober haar de rekening bracht, kreeg ze de schrik van haar leven. Niet vanwege de prijs (“8 euro, dat vind ik ook belachelijk”), maar vanwege het krabbeltje dat de ober bovenaan de factuur had geschreven. Blijkbaar hanteren ze in dit hotel geen tafelnummer of een andere factuurindicatie, maar volstaat een omschrijving van de gasten. In het geval van P. stond er in plaats van classy lady with excellent taste: old woman in black chair

Echt, het stond er. Een sterk staaltje leeftijdsdiscriminatie was het. P. had met haar schouders richting oren het pand kunnen verlaten, maar rechtte haar rug en liep naar de ober in kwestie. Of hij zag wat daar stond. “Ja, chair”, zei hij, wijzend naar het laatst opgekrabbelde woordje. Dat had mijn vriendin ook begrepen, maar dat eerste: old woman. Hij leek het nog steeds niet te begrijpen en het leek alsof zijn ogen ‘dat is toch zo’ wilden zeggen. Mijn vriendin ging kokend naar de receptie. Of dit normaal was. “Ja, dat kost een kopje koffie hier nu eenmaal,” zei de nuffige jongen achter de desk. Dat ze dat niet bedoelde en ze wees naar de woorden op de rekening. Excuses volgden, dat wel, maar het leed was al geschied.

“Oude vrouw. Dan voel je je zo ontzettend niet meer nuttig. Alsof je zo langzaam de maatschappij uit wordt gewerkt.” Ik kijk naar P., mijn wijze, grappige, slimme, gezellige en geweldige vriendin. Aan C., mijn andere “bladenmoeder”, zoals ik P. en C. altijd noem. Aan mijn moeder, aan Jane Fonda, Lily Tomlin, aan Edith Eger, aan mijn overbuurvrouw Coosje. Al die geweldige vrouwen die hun levens aan ervaring met je willen delen. Zijn andere mensen beter omdat ze toevallig later geboren zijn?

Ik wil iets voorstellen. Zullen we het woord ‘oud’ vanaf nu door ‘wijs’ vervangen? Wijze vrouwen, een film voor wijze vrouwen, een clubje wijze vrouwen? Want dat zijn het. Lang levend en wijs. Als we dat nou met elkaar doen, beloof ik dat ik de ober in kwestie in plaats van ‘onnozel en onbeleefd’ gewoon ‘onwetend’ zal noemen.