Niet mee rotzooien, nooit dingen veranderen, altijd eerst proberen zoals het er staat.
En zeker als het een oorspronkelijk streekgerecht is dat je graag wilt maken, maak het dan ook zoals het hoort. Geen fratsen uithalen.
Erg hè? En dat terwijl ik weet dat minstens negentig procent van de kokers bij een recept meteen denkt dat ‘dit en dat’ wel vervangen kan worden door iets wat ze in huis hebben, of door iets waarvan ze uit ervaring zeker weten dat ze dat lekker gaan vinden. Zo kan het gebeuren dat op een gegeven moment al je keuken-succesnummers naar kerrie smaken. Want kerrie maakt alles lekker.
Ik ben dus een van die andere hooguit tien procent van de kokers. Als iemand die er verstand van heeft, zegt dat in dat ene Koreaanse gerecht bijvoorbeeld van die kleine gedroogde visjes moeten, (die eruit zien als kattensnoepjes) dan koop ik die en dan heb ik de indruk dat ik de authentieke smaak het meest benader, want waarom zou ik anders Koreaans willen koken? Niet om er qua smaak net naast te zitten. Eigenlijk kook ik vooral zo braaf volgens recept, omdat koken en eten voor mij ook een soort van reizen is. Reizen in je eigen keuken. Vreemde dingen ontdekken, nieuwe smaken proeven. De wereld rond aan tafel. Instant vakantie.
Dus. Wil je authentiek Japans, Chinees, Hongaars of Italiaans koken, probeer de originele receptuur zo strak mogelijk aan te houden.
Tenzij je natuurlijk Sergio Herman heet.
Zijn ‘New Italian’ is een heruitgave van een eerder verschenen boek van hem, nu met een nieuwe cover en in paperback-vorm (€29,99).
Tof boek!
Net als veel van ons is chefkok Sergio Herman al jaren fan van de Italiaanse keuken. Die keuken is over de hele wereld geliefd en inmiddels uitgeroepen tot culinair erfgoed en juist daarom wordt er weinig met nieuwe smaakcombinaties geëxperimenteerd.
Sergio staat bekend om zijn feilloze gevoel voor smaak en ondanks zijn constante hang naar vernieuwing, vormt de klassieke keuken altijd de basis van zijn creaties.
Ik zat zijn boek door te bladeren, terwijl ik naast m’n man zat en elke keer als ik omsloeg en de naam van het recept voorlas had ik de aandrang om ‘dat lust ik’ te zeggen. Het had ook totaal geen zin om stickertjes bij m’n favoriete recepten te plakken, want dan zaten ze nu op elke pagina.
Sergio brengt met zijn kijk op de ‘cucina nuova’ meer dan zestig goed thuis te maken recepten die in de basis klassiek Italiaans zijn, maar altijd een eigen twist hebben. Verwacht dus geen authentieke pasta carbonara met spek, maar eerder een carbonara met pipe rigate en noordzeekrab, of pappardelle met Zeeuwse mosselen en ´nduja in plaats van vongole.
Ik ga sowieso aan de slag met de recepten, te beginnen met de ricottaballetjes op een putanesca-saus.
Aanradertje dus dat boek. Maar dat dacht je zeker al?
Ik wens je een smakelijke week, met misschien wat vakantiegevoel in je eigen keuken.
