Mag ik even over Married at First Sight?

 

Want kan iemand mij uitleggen hoezo?

 

Je opgeven voor een programma – op televisie wel te verstaan en ook gewoon in Nederland waar iedereen je zomaar kan herkennen de volgende morgen op straat. En dan heel erg hopen dat je de hoofdprijs in de wacht sleept en die is dat je binnenkort live gaat trouwen met iemand die je nog nooit hebt gezien, nog nooit hebt horen praten, nooit hebt horen snurken of lachen – laat staan al die andere dingen die getrouwde mensen met elkaar doen en van elkaar tolereren. 

 

3.500 aanmeldingen maar liefst. Variërend van ‘ik zoek gewoon een man’ of ‘iemand heeft me hiervoor aangemeld’ tot ‘het begon eigenlijk als een grap’, maar allemaal met een blind vertrouwen in de “wetenschappelijke methode” die singles aan elkaar uithuwelijkt. Een bioloog, een psycholoog, een seksuoloog en een theoloog tekenen voor dit spraakmakende experiment en bepalen aan de hand van geur- en DNA-testen, schoenmaat en lengte, innerlijk, uiterlijk, geloof en overtuiging, seksspeeltjes, verwachtingen en teleurstellingen en wat al niet meer zij welke kandidaten matchbaar zijn. 

 

Zo krijgt de dochter van Henk te horen dat haar pappa is ingeloot en is voor Sanne het moment aangebroken om zich bij Mary Borsato te melden voor haar droomjurk met lage rug. Chantal, die aan Henk is gekoppeld, heeft alvast een opgewekt ‘wat als het lukt’ op haar linker bovenbeen laten tatoeëren, dus laat haar maar schuiven. Maar Sannes aanstaande Thierry ondervindt weerstand uit onverwachte hoek – zijn ouders zien dit experiment niet zitten en laten verstek gaan – ook op de grote dag. En de vader van Sanne staat ook al niet te springen – al geeft hij haar hij uiteindelijk wel weg. Maar dat mag de pret allemaal niet drukken. Dat welgeteld één huwelijk uit het vorige seizoen heeft standgehouden evenmin. Want na vorig jaar, zo redeneert een van de kandidaten, zullen de wetenschappers heus wel hebben bijgeleerd. 

 

Van harte gefeliciteerd dus en laat die tranen maar alvast de vrije loop. Over een paar weken ga je – wie o wie had dat nou ooit gedacht? – gewoon echt waar trouwen. Klaar voor de grote dag? Daar gaan we dan. Maar waarom word ik hier nou niet vrolijk van? Waarom voel ik plaatsvervangende gêne? Iets van paniek? En dan geeft presentator Carlo Boszhard het antwoord: 

 

‘Alles is aanwezig en aan alles is gedacht. Het enige dat ontbreekt is de liefde.’  

 

Maar dat is natuurlijk een detail, en wat niet is kan nog komen.

 

Door: Brigitte Bormans

Brigitte werkte jarenlang als culinair journalist en schreef twee kookboeken. In 2004 werd ze directeur/eigenaar van Erfgoed Logies. Maar zonder schrijven kan ze niet. Gelukkig zag Franska wel iets in haar columns, kwam van het een het ander en mag er nu ook over andere zaken worden geschreven.

Afbeelding van Brigitte Bormans