Mijn hele puberteit – en ook daarna nog – heb ik geworsteld met mijn gewicht. Niet dat ik ooit dik was hoor, maar oh oh, wat dacht ik daar toen anders over! Er waren dagen dat ik niets anders at dan een slaatje bla. Om de dagen erop zo gigantisch veel honger te hebben, dat ik alles at wat los en vastzat. Geen pak vanillevla was veilig voor mij.

De grap is dus dat als je foto’s van mij bekijkt van de afgelopen 20 jaar, ik er eigenlijk altijd hetzelfde uitzie. Goede lijn met zachte Hollandse rondingen. Het had even wat jaartjes nodig, maar nu denk ik eindelijk: het is prima zo. Ik ben goed zoals ik ben.

Natúúrlijk kan ik af en toe nog tutten

Daar heb ik jullie al meerdere malen eerlijk over verteld. Maar alleen dat slaatje bla, dat doe ik niet meer. Nou zijn er ook andere mensen die wél gewoon een serieus probleem hebben met hun gewicht. Vaak vechten die mensen jaren en nog eens jaren tegen hun overgewicht.

De mensen die ik ken, die openlijk durven praten over hun overgewicht, vatten het in één woord samen:

Strijd.

Je zelfbeeld gaat eraan, je gezondheid lijdt eronder, eigenlijk je algehele welbevinden.

En dan nog de vernietigende blikken die ze krijgen op straat. Bijvoorbeeld als ze op een zomerse dag wél een keer dat ijsje eten. Heel pijnlijk. Zo zwart-wit als de meeste mensen denken dat het is – het gewoon wat minder in die bakkes van je douwen – zo simpel ligt het niet.

Overgewicht zit tussen je oren. Als het een kwestie was van een beetje ruggengraat tonen, dan waren er niet zoveel mensen geweest die te dik zijn.

Onlangs las ik iets over een medicijn tegen overgewicht

Zeg maar het Ozempic, maar dan specifiek gericht op mensen met overgewicht. In het krantenartikel stond vermeld dat mensen éérst een leefstijltraject van een jaar moesten afronden. Dán pas zouden ze eventueel, misschien, en meer van die mitsen en maren, in aanmerking komen voor het medicijn.

Oké. Dus je hebt je hele leven al gevochten tegen overgewicht. Nu is er iets dat jou kan helpen. En als je dat wilt gebruiken, moet je een jaar wachten?! En dat is logisch… omdat?

En begrijp me niet verkeerd, hè…

Ik zeg niet: hoppa, iedereen aan de medicijnen. Ik zeg: combineer beide trajecten. Zodra je alleen een spuit in je buik zet, heb je geen blijvende oplossing. Daarom is het inderdaad goed om aan de slag te gaan met je mentale aannames over je overgewicht. En daarnaast ook de praktische invulling van een gezond voedingspatroon.

Zou het niet zo zijn dat mensen juist gemotiveerder zijn als ze beginnen met zo’n traject en ze dankzij het medicijn alvast wat afvallen? Dan kan het medicijn fungeren als een vliegwiel. Iets wat het jaren aan geploeter kan doorbreken.

Het argument: het medicijn kost geld

Allemaal leuk en aardig, maar heb je enig idee wat de gevolgen van overgewicht gaan kosten? Bij hoeveel ziektebeelden overgewicht een risicofactor is? Dat wordt in de toekomst niet minder. En jij en ik gaan dat betalen.

En daarnaast, zo’n leefstijlinterventietraject kost óók geld. Laatst sprak ik iemand die nu een jaar onder behandeling was. Helaas had de behandeling geen effect gehad, dus had hij een aanvraag gedaan om in aanmerking te komen voor het medicijn.

Nee meneer, u moet eerst een jaar lang deelnemen aan een leefstijltraject…

Zijn ‘dat heb ik net gedaan’ werd van tafel geveegd. Hij was namelijk nog niet in groepstherapie geweest. Het ‘echte’ leefstijltraject. Zucht. Is dit onlogisch of is dit onlogisch?

Stel je nou voor dat je een jaar zit te ploeteren en eindelijk dat medicijn mag

En dan blijkt het niet bij jou te werken. Had je dat dan niet eerder willen weten? Als je begint aan zo’n leefstijltraject met het idee ‘straks heb ik toch een medicijn’, hoe gemotiveerd ben je dan?

Nou goed. Het is weer eens iets waarvan ik op z’n Cruijffiaans denk: ben ik nou zo slim of zijn zij (de overheid) zo dom? Zeg jij het maar.