Soms gebeurt er iets op televisie waardoor je automatisch rechter gaat zitten. Niet omdat het groots of luid is, maar juist omdat het klein en kwetsbaar voelt. Zo’n moment had Maestro deze week, met Jamai Loman voor het orkest.
De aflevering staat in het teken van filmmuziek en dat is Jamai op het lijf geschreven. Films zijn voor hem meer dan ontspanning; ze zijn herinneringen, emoties, verhalen die blijven hangen. Zijn keuze voor Schindler’s List is dan ook geen toeval. De film zag hij al jong, misschien te jong, maar hij bleef in zijn gedachten rondspoken. Sommige verhalen doen dat: ze nestelen zich en laten je niet meer los.
Het muziekstuk lijkt op het eerste gehoor eenvoudig, maar schijn bedriegt. Volgens coach Rolf Verbeek is het juist die eenvoud die het zo moeilijk maakt. Het vraagt om precisie. Om rust, om het durven laten bestaan van stilte en vooral: om het niet laten zien van je eigen emoties. Jamai beaamt dat volledig. “Zij moeten shinen, niet de dirigent,” zegt hij. Een opvallende uitspraak van iemand die zijn carrière begon in de spotlights.
Tijdens het dirigeren gebeurt precies dat. Jamai verdwijnt bijna. Zijn bewegingen zijn klein, beheerst, ingetogen. Het orkest krijgt alle ruimte en vult die met een klank die voelbaar door de zaal trekt. In het publiek wordt geslikt, bij de jury worden ogen nat. Nog voor het laatste akkoord is weggestorven, klinkt het al: “Beter dan dit wordt het niet,” zegt Dominic Seldis. Ed Spanjaard noemt het steengoed. Isabelle van Keulen vat het samen met één woord: subliem.
En dan volgt er applaus. Niet per se uitbundig, maar een rustig applaus dat bijna in slow motion lijkt te gaan. Zo’n applaus dat zegt: dit kwam binnen. Presentator Frits Sissing zoekt naar woorden en geeft het uiteindelijk op. Jamai ook. “Woorden zijn ook niet nodig,” zegt hij. En gelijk heeft hij.
Later vertelt Jamai dat hij constant moest vechten tegen zijn emoties. Dat zie je niet terug en misschien is dat precies waarom het zo raakt. In een tijd waarin alles groot, snel en luid moet zijn, kiest hij hier voor terughoudendheid. Voor luisteren. Voor ruimte geven.
De beloning volgt in cijfers: drie tienen, de maximale score. Maar belangrijker is wat blijft hangen nadat de camera’s uitgaan. Een moment van verstilling. Een herinnering die zich vastzet. En het besef dat Jamai Loman, ooit bekend geworden als jonge winnaar van Idols, ons hier iets laat zien wat je niet kunt aanleren: hoe krachtig het is om even níét op de voorgrond te staan
.
En dat maakt dit Maestro-moment er eentje die je niet snel vergeet.
Dit bericht op Instagram bekijken
Beeld: Elvin Boer
