Eén op de vier Nederlanders heeft iets illegaals in huis om zich tegen te wapenen. Dat is nogal een aantal. En dat zegt ook genoeg over het belabberde gevoel van veiligheid onder de burgers. Ik schaar me daar sinds korte tijd ook onder. En daarom toog ik naar Duitsland om pepperspray te kopen. Omdat me dat geruststelt.

Alleenstaande buurvrouw

Mijn buurvrouw Karin is half dertig en woont nu een half jaar naast me. Vanaf het moment dat ik kennis met haar maakte zei mijn gevoel dat ik haar op afstand moest houden. Noem het intuïtie. Ogenschijnlijk is -of beter gezegd was- daar geen aanleiding voor hoor. Karin is een verzorgde vrouw om te zien en heeft haar eigen reikipraktijk aan huis. Ze is, evenals ik, alleenstaand.

Volle agenda

Toen ze net naast me kwam wonen bood ze me aan om een proefbehandeling te ondergaan. Ik wilde niet onaardig doen, dus ik ging in op haar aanbod. Maar ik werd er niet anders van. Hooguit slaperig, dus aan mij kon ze geen dure strippenkaart reikibehandelingen kwijt. Dat werd gerespecteerd. Ze benadrukte dat haar agenda eigenlijk ook te vol was om nog meer cliënten aan te nemen. Prima.

Later op de avond

En inderdaad, de eerste tijd dat ze naast me woonde zag ik dat ze best veel aanloop had. Voor de beeldvorming; ik werk vanuit huis en mijn kantoorraam kijkt uit op haar voordeur. Haar cliënten waren -in eerste instantie- veelal dames. Maar, naarmate de tijd verstreek maakten zij meer en meer plaats voor mannen. Keurige mannen, in keurige auto’s, op keurige tijdstippen. Maar ook mannen waar ik niet perse een heel fijn gevoel bij kreeg. Later op de avond.

Agressief

Maar goed, tot drie maanden geleden had ik er geen last van. Daarna zag ik Karin veranderen. Het viel me op dat haar ogen niet echt fris de wereld meer inkeken en ze viel af. Toen ik haar in die tijd een keer bezorgd vroeg of het wel goed met d’r ging, reageerde ze redelijk agressief. Ze vroeg waar ik me in Godsnaam mee bemoeide. Maar ook of ik haar soms in de gaten hield. Hoewel; dat wist ze wel zeker, snauwde ze. Want ze zag me heus wel door het raam loeren, ’s avonds wanneer zij haar reiki-massages gaf.

Sociale controle

Ik was stomverbaasd en zei dat ik alleen bezorgd was. Nou, dat heb ik geweten. Ze zat absoluut niet op mijn sociale controle te wachten en mocht ik nog één keer het lef hebben om me ook maar met iéts van haar leven te bemoeien, dan wist ze me te vinden. Ze hapte naar adem, zo boos was ze.

Verkeerde voordeur

Ik mompelde een excuus, wenste haar succes en verdween achter mijn eigen voordeur. Waar een paar dagen later ’s avonds rond negen uur op gebonsd werd. Mijn bel was stuk. Dus van dat bonzen raakte ik niet direct in paniek, omdat mijn broer of één van mijn vriendinnen er ook wat van kunnen. Maar toen ik open deed schrok ik echt van de persoon voor me. Het was een man van in de veertig met een capuchon op die dacht bij Karin aan de deur te staan. Toen ik hem met vragende blik aankeek vroeg hij ‘hoelang hij moest wachten voordat het klaar was’.

Veilige gedachte

Ik gaf deze meneer vriendelijk doch dringend te kennen dat hij waarschijnlijk de voordeur tegenover mij moest hebben. Zonder een antwoord af te wachten sloeg ik  de deur voor zijn neus dicht. Ik heb geen idee wat er zich in het huis van mijn buurvouw afspeelt, maar dat het weinig met reiki te maken heeft, dat lijkt me duidelijk. En dat zint me maar matig. Of ik bang ben? Niet direct, maar de pepperspray op de plank boven mijn voordeur vind ik een veilige gedachte. En ik ben blijkbaar niet de enige in Nederland. Getuige de cijfers.