‘Bij elke steek in mijn buik of rug denk ik, dat is het dan. Het zal wel helemaal mis zijn. Ik ben behoorlijk hypochondrisch: ik denk eigenlijk bij alles wat ik voel, dat ik ernstig ziek ben. Een keer hoofdpijn is voor mij niet gewoon hoofdpijn: ik krijg daar een totale paniekaanval van.

En dat breekt me inmiddels helemaal op. Als je eens wilt weten hoe vaak ik bij de huisarts zit… Die weet heus wel dat er meestal niets aan de hand is, want hij kent me nu al jaren. Weer ben ik bang voor dit pijntje daar, of ik moest zo hard hoesten, en ik had een rare bult op mijn arm… Er is gewoon niets aan te doen: ik ben zo bang dat ik uit angst weer de dokter bel om advies. Pas als een deskundige mij geruststelt, kan ik weer ademhalen en door met mijn leven. Maar een week later is het weer raak. Altijd bang om iets ergs te hebben en te horen dat het wel kanker is. Of een aandoening die niet te genezen is. Ik Google me suf en lees daar de meest erge medische verhalen. Over mensen die nooit rookten, gezond leefden en toch opeens een doodvonnis kregen. Ik ben misschien zo bang voor die ernstige ziekte, dat ik bij alles mezelf het ergste scenario voorschotel. Alsof ik dan daar gelijk mee om moet gaan van mezelf. Dat slaat natuurlijk nergens op, want ik heb meestal niets. Een verrekte spier, overbelasting van mijn rug of gewoon een griepje. Ik weet het. Maar toch ben ik altijd bang.

En als je zo in angst leeft, let je altijd enorm op je lijf. Op alles wat je voelt. Oh, ben ik afgevallen? Dan is het darmkanker. Oh, ben ik extra moe? Ik zal wel iets vreselijks hebben. Dorst? Dan is het vast diabetes. Ik weet bij alles wel een ziekte te bedenken en ik word er ook heel moe van. Maar wat doe ik er aan? DE huisarts stelt me gerust, maar die man ziet me elke dag aankomen met weer een onzinnig verhaal… Het gekke is: ik weet dat ik 99/100 keer overdrijf en me aanstel. Maar angsten kun je niet uitzetten, zo werkt dat niet met bang zijn. Het is iets geks in mijn brein. Ik weet dat het niets ergs is, maar toch raak ik niet uit die paniekmodus… Hypochondrie is dus niet aanstellen of iets om over te lachen. Het is serieus, want ik heb mezelf er enorm mee, maar ik kan er ook niet mee stoppen. Ik ben gewoon heel bang om ernstig ziek te worden. Dat slurpt mijn hele leven zowat op. Er zijn in een week maar weinig momenten dat ik helemaal kan ontspannen, helaas.’