Het is ochtend en ik check even mijn direct messages op Instagram. Veel hartjes van vriendinnen, een paar waar-heb-je-die-broek-gekocht-achtige vragen en dan ineens een mail van ene Maarten. Ondanks dat ik al met een been in de auto sta, caffè latte in mijn linkerhand, werktas bungelend aan mijn rechterarm, staat alles ineens even op pauze. Maarten schrijft over zijn dochter Sterre, een getalenteerd danseres, een trotse zus en een afgestudeerd communicatiespecialist. Een fantastische jonge vrouw die wilde leven, maar het niet kon. Nog maar tien maanden geleden was haar euthanasie “gegund”, een vrij uitzonderlijke situatie voor een jonge vrouw met psychisch lijden.
Het bericht voelt te groot om gehaast te beantwoorden met een hartjes-emoji, dus ik vraag Maarten of we hier via een ander communicatiemiddel contact over kunnen hebben en geef hem mijn nummer. Dat doe ik zelden: mijn nummer geven aan vreemden. Maar ik voel dat dit moet.
Wat onwennig bellen we elkaar op het afgesproken maandagochtend 09:00 uur, terwijl ik in de auto naar kantoor zit. Het is vreemd te manoeuvreren langs beleefdheden als je weet dat straks het echte verhaal verteld gaat worden. Over Sterre. Haar lijden, haar kracht, haar vastberadenheid om waardig te willen sterven en ook over de moeilijkheid van psychisch lijden. Er is geen ‘aantoonbaar defect’ in de vorm van een scan die een tumor toont. En het is lastig te begrijpen dat iemand niet meer kan leven die van de buitenkant bezien alle wind mee heeft in het leven. Sterre was mooi, intelligent, lief en invoelend. En toch was er iets waar ze niet goed in was: luchtig leven.
Maarten praat en praat en ik luister. Ik sta nog minstens een kwartier op de parkeerplaats voor ons pand voordat we het gesprek afronden. Wat we met Sterre’s verhaal zullen doen, weten we nog niet. Maar dat ik er op terugkom, dat beloof ik. Als ik, vol van Maartens verhaal, op kantoor verslag doe van dit gesprek, zegt Daniëlle meteen: “Waarom geef je Maarten geen column?” Een briljant idee. Want wat Maarten en zijn vrouw Liesbeth ten diepste willen, is dat het verhaal van Sterre verteld blijft. Zodat ze voortleeft, maar ook om begrip te krijgen voor psychisch lijden en mensen die ‘ziek in hun hoofd zijn’, zoals Sterre het noemde. Om hen te helpen die worstelen met dezelfde thema’s en om mensen die het niet begrijpen te informeren.
Ik app Maarten en hij antwoordt meteen. Een column, dat wil hij wel. Inmiddels zijn we meerdere gesprekken en een “echte” ontmoeting verder. De randvoorwaarden moeten kloppen. Maar voor Maarten en Liesbeth voelt dit goed. Alsof Sterre hem stuurt. Als communicatiespecialist was ze vast trots op haar vader die niet alleen prachtige foto’s maakte van haar vriendinnen, maar die nu ook een echte column heeft. Als we samen slijpen aan zijn, sowieso al intens mooi geschreven, zinnen, benoemt Maarten vaak wat Sterre gezegd zou hebben.
Vanaf volgende week start Maarten met het delen van zijn verhaal. Volgende week voelt als een goed moment. Waarom? Dat zal hij je zelf vertellen.
Ik wens je alle goeds en liefde en hoop dat je begrip en warmte voelt als je dat nodig hebt in je leven.
May
