Laat ik beginnen met te schrijven dat ik werkelijk dol ben op mijn kindertjes. Ze zijn de leukste en de liefste van de hele wereld, en ik zou ze never-nooit willen ruilen voor andere exemplaren. Maar man, man, man, af en toe word ik er helemaal horendol van. Van het idee dat ze hier nog wonen als ik 83 ben, omdat ze nooit een eigen huisje zullen vinden.
Liever leegstand dan een wietplantage
Het is er gewoon niet: een zelfstandige woning met een redelijke huur voor een starter met een opleiding en een baan. Een leuke baan ook, met een prima inkomen. Maar dat salaris is veel te weinig om hier in de Randstad een zelfstandige woonruimte van te huren. Die woning is er wel, maar kost een godsvermogen, wat iemand van 25 jaar niet in zijn eentje kan betalen. Want vaak moet je drie keer de huur aan salaris per maand verdienen, komen er nog servicekosten bij, en kun je als ouders niet garant staan. En als je bij gebrek aan een verloofde met een huisgenoot een woning wil delen, dan mag dat niet. Veel verhuurmaatschappijen en woningbouwverenigingen krijgen de bibbers van het idee dat zo’n woning dan finaal wordt uitgeleefd. Of dat er een wietplantage in komt op het moment dat een van de huisgenoten vertrekt, de ander de huur niet meer van zijn salaris kan betalen en een ‘extra bron van inkomsten’ zoekt. Ze laten zo’n woning dan liever maanden leegstaan dan dat ze er huisgenoten in laten wonen. Om er moedeloos van te worden.
Je laat je kind toch niet op straat staan?
Hoe gezellig ik het ook vind, mijn meneer en ik zijn er gewoon aan toe dat onze kinderen een eigen plek met een eigen voordeur hebben, zodat we allemaal in ons eigen ritme kunnen doen en laten wat we willen. Ik hoef geen rekening te houden met wie er mee-eet, de hoeveelheid was is nog maar de helft (halleluja), en de koelkast blijft vol. We zitten elkaar niet meer in de weg, en dat werkt alleen maar sfeer verhogend, heb ik zo het vermoeden. Andersom kan het ook, hè? Dat er eentje na een paar jaar toch weer thuis komt wonen. Ik ken heus een aantal mensen die er al lang en breed weer aan gewend waren om het huis voor zichzelf te hebben en opeens weer een volwassen kind op zolder hebben zitten. Omdat zijn relatie is geklapt en hij niet meer met zijn vriendin wil samenwonen. Of omdat ze afstudeert en haar studentenwoning moet verlaten. Natuurlijk zet je de deur wagenwijd open, want je laat je kind toch niet op straat staan?
Het zou dus zomaar kunnen dat ik er straks weer twee thuis heb en de wasmand altijd vol zit en de koelkast weer altijd leeg is. Ik moet er niet aan denken, maar ik vrees het ergste.
