Van muziekmeisje tot politiek boegbeeld, van slachtoffer tot strijder: het leven van Ingrid Coenradie (37) leest als een roman vol pieken en diepe dalen. War mij betreft is ze de politieke smaakmaker van het jaar. Een heftig jaar ook: ze brak met de PVV, kreeg bakken kritiek, maar bleef rechtop staan. ‘Ik ben niet van porselein. Mijn verleden heeft me sterker gemaakt.’

Een jeugd vol muziek en verlies

Ingrid groeide op in een Rotterdams gezin waar muziek en warmte centraal stonden. Haar vader, muziekleraar, leerde haar pianospelen. Maar op haar twaalfde veranderde alles. Haar vader verloor zijn gehoor door een aandoening, en haar moeder kreeg een zwaarherseninfarct. Te veel om te dragen voor zo’n jong meisje; ‘Als kind voel je die klap diep. Mijn veilige wereld stond op zijn kop. Ik moest snel volwassen worden.’ Toch bleef muziek haar toevluchtsoord. ‘Pianospelen was mijn uitlaatklep, mijn manier om emoties te verwerken,’ zei ze daarover.

De traumatische ervaringen die haar gevormd hebben

Op jonge leeftijd werd Ingrid geconfronteerd met seksueel geweld. Ze was pas dertien toen zedoor haar baas werd aangerand in de broodjeszaak waar ze werkte. ‘Je denkt dat zoiets jou niet overkomt. En als het wél gebeurt, voel je vooral schaamte.’ Ze durfde het er met niemand over te hebben. Ook niet met haar ouders, want die hadden al zoveel aan hun hoofd, dacht ze. Op haar achttiende volgde opnieuw een traumatische ervaring met twee mannen. Uiteindelijk kon ze niet langer zwijgen over deze afschuwelijke gebeurtenissen en koos Ingrid er bewust voor haar verhaal te delen, om het taboe te doorbreken. ‘Zwijgen helpt niemand. Door mijn verhaal te vertellen, hoop ik anderen de kracht te geven om ook hun stem te laten horen.’

Emotionele toespraak in de Tweede Kamer: ‘Ik weiger te zwijgen’

Daarom hield ze vorig jaar een emotioneel en openhartig betoog in de Tweede Kamer over seksueel geweld. Ze vertelde over haar eigen ervaringen en riep op tot betere bescherming van vrouwen en meisjes. Haar stem brak, haar tranen rolden, maar haar boodschap was glashelder: ‘Wat mij is overkomen, mag nooit normaal worden.’ Ingrid blikt terug: ‘Die toespraak was zwaarder dan ik dacht. Mijn hele verleden kwam boven. Maar het voelde ook bevrijdend. Ik stond daar niet als slachtoffer, maar als strijder.’

Moederschap en liefde als veilige haven

Ingrid vond liefde en stabiliteit bij haar man, met wie ze samen een zoontje van bijna drie jaar heeft. ‘Hij is mijn grootste geluk. Moeder worden was niet vanzelfsprekend na alles wat ik heb meegemaakt. Maar elke dag met mijn gezin voelt als een overwinning.’ Want het krijgen van een kind was voor Ingrid een lange weg. Pas na meerdere miskramen kon ze haar zoon in haar armen sluiten. Het moederschap heeft haar veranderd: ‘Sinds ik moeder ben, wil ik nóg harder werken aan een veiligere wereld. Voor mijn zoon, voor alle kinderen.’

Helaas werd Ingrid net als haar vader en moeder ook ernstig ziek. Ze is al twee keer getroffen door baarmoederhalskanker – een ingrijpend onderdeel van haar privéverhaal. Gelukkig is ze genezen, maar het bracht ook een diep besef dat ze zich niet zomaar gewonnen geeft.  

Politieke storm: ruzie met Wilders en vertrek uit de PVV

Dat ze dat gevoel nodig had bleek wel toen ze het afgelopen jaar ongewild middelpunt werd van politieke onrust. Als staatssecretaris van Justitie en Veiligheid pleitte ze voor oplossingen voor het nijpende cellentekort, waaronder elektronische detentie en heropening van gesloten gevangenissen. Dat viel niet in goede aarde bij de leider van haar partij, de PVV. Geert Wilders liet weten dat hij het fundamenteel met haar oneens was. Ook andere coalitiepartijen verzetten zich, maar Ingrid hield voet bij stuk. ‘Ik ben niet in de politiek gegaan om ja te knikken. Ik ben hier om problemen op te lossen.’ De spanningen liepen zo hoog op dat Ingrid in juni brak met de partij en ze stapt over naar JA21. ‘Ik heb gekozen voor mijn eigen waarden. Veiligheid is geen spelletje voor de bühne, maar keiharde werkelijkheid.’

‘Ik ben niet dat meisje van vroeger dat zich liet breken’

Het afgelopen jaar was zwaar, de politieke storm, de publieke kritiek, het constante oordeel op sociale media: het eist zijn tol. Toch is Ingrid niet verbitterd. ‘Natuurlijk zijn er momenten geweest dat ik dacht: waarom doe ik dit mezelf aan? Maar elke keer herinner ik mezelf eraan: ik ben niet dat meisje van vroeger dat zich liet breken.’ Ze put kracht uit haar verleden, haar gezin en de mensen die haar steunen. ‘Mijn man, mijn zoon, vriendinnen die me appen na een pittig Kamerdebat — dat is wat telt. En als ik even twijfel, denk ik aan die jonge meisjes die nu in onveiligheid leven. Dáár doe ik het voor.’

Ingrid weet dat haar pad niet gemakkelijk is, maar ze blijft vasthoudend. ‘Ik ben wie ik ben. Eerlijk, soms emotioneel, maar altijd recht door zee. Als dat niet in een hokje past, prima. Ik ben liever mezelf dan iemand die zich laat kneden.’

BRON: AD.nl NU.nl en NOS.nl