Een nieuw leven op een eiland vol rust
Vier jaar geleden vertrokken ze naar Madeira met de bedoeling om daar nooit meer weg te gaan. Hun werk deden ze online dus daarvoor hoefden ze niet in Nederland te blijven. En het leven op dit eiland was zoveel meer relaxt dan hier, dat ze niet eens erg gehuild hadden bij het afscheid. Alleen dat hun hondje in het ruim van het vliegtuig moest voor de overtocht, maakte ze van streek. Deze stronteigenwijze Beagle, was toch hun kind.
Trouwplannen onder de zon van Madeira
Vorig jaar gingen ze trouwen. Hun huwelijk werd op hun eiland gesloten en daarvoor waren wij, hun familie, met veel plezier overgekomen. Het feest duurde vier dagen en hoewel het zogenaamd winter was, hadden we super veel mazzel met het weer. We snapten allemaal wel dat het hier zo fijn wonen was. Al vroegen we ons ook wel een beetje af hoe het was om als prille dertigers – dat is hun leeftijd – zo op elkaar aangewezen te zijn. Echt vrienden maken was er namelijk niet bij en van een grote expat community is op een eiland als dit geen sprake.
Zwanger, en dan komt ineens alles in beweging
Vlak na hun trouwen kwam het bericht dat ze hun eerste kindje verwachten. Kort daarop de mededeling dat ze na veel vijven en zessen toch maar besloten hadden om terug naar Nederland te keren. Of dat voor altijd was wisten ze nog niet, maar Madeira was toch wel ver weg en nu er een kleintje op komst was, was opeens alles anders geworden. De huur was zo opgezegd, hun spullen binnen no time ingepakt om te vervoeren. Alleen die terugreis per vliegtuig met hond Beagle weer in het ruim zagen ze niet zitten.
Avontuur op zee, met een kapitein om van te houden
Daarom hadden ze plek aan boord van een vrachtschip geregeld. De reis zou via Marokko naar Spanje gaan en daar zouden ze een auto huren om op hun dooie gemakje terug naar Nederland te kachelen.
Bij het zien van de weersverwachtingen sloeg bij haar de paniek al toe voordat ze überhaupt aan boord waren. En inderdaad, de zee was zo ruw dat ze vreselijk zeeziek werd. Zo ziek dat de kapitein – een toffe mevrouw – besloot dat het onverantwoord was om haar nog langer aan boord te houden nadat ze in Marokko hadden aangelegd. Tegen die tijd kon ze dan ook letterlijk niet meer op haar benen staan. Er zat niets anders op dan dat zij en haar man vanaf hier naar Spanje zouden vliegen.
Beagle de zeeman (of nou ja, bijna dan)
Hondje Beagle, die aan boord de tijd van zijn leven had gehad en die het hart van de kapitein had gestolen, mocht op uitnodiging van de kapitein wel gewoon volgens plan meevaren tot de Spaanse kust. Daar werd hij een paar dagen opgewacht door zijn baasje en bazinnetje. Toen zijn schip aanmeerde zat hij triomfantelijk naast de kapitein in de stuurhut. Hij was echt wel blij om hen weer te zien, hoor. Daar niet van. Maar diep in zijn hart had hij ook nog wel wat langer aan boord willen blijven, zo heerlijk had hij het gehad. Alleen al de herinnering aan die verschrikkelijke vliegreis op de heenweg maakte dat hij het nog Spaans benauwd kreeg. Het verschil kon niet groter zijn!
