Wat mij betreft mag dat vuurwerkverbod er vandaag nog komen
Daar gaan we weer. Het knalt, knettert en sist, en onze hond bibbert van ellende.
Het is weer bijna oudjaar, en dat betekent dat bij ons in de buurt dagelijks vuurwerk wordt afgestoken. Voor ons hondje puur drama: bij iedere knal kruipt ze bibberend in de nek van het baasje.
Het lijkt wel of ze ieder jaar banger wordt. Inmiddels is het niet alleen vuurwerk, maar ook onweer, en zelfs een pittige regenbui laat haar angstig wegkruipen. We hebben al van alles geprobeerd: geen aandacht aan schenken, extra lief zijn, kalmerende medicijnen. We hebben zelfs ooit een training geprobeerd met vuurwerkgeluiden, die we dan heel zachtjes afspeelden tijdens een gezellig speelmomentje. Het geluid stond zo zacht dat wij het nog niet eens hoorden, maar onze Guusje raakte compleet in paniek. In plaats van dat ze knallen verbond aan gezellig spelen, was het voor haar andersom: spelen werd iets naars en angstigs. Daar zijn we dus maar snel mee gestopt.
Was het alleen op oudjaarsavond, dan zou ik het niet zo erg vinden. Een avond vuurwerk kunnen we wel aan. Gordijnen en rolluiken dicht, tv wat harder, en dan gaat het vanzelf voorbij. Daar kan ik ook best begrip voor hebben: siervuurwerk kan tenslotte hartstikke mooi zijn.
Maar hier beginnen ze in september al met de eerste knallers, en dat eindigt zo rond eind januari. Bijna een half jaar ellende. Wandel ik met Guus in het bos en knalt het ergens, dan is de lol van de wandeling er meteen af. Dan wil ze alleen nog maar terug naar de auto. Met oudjaar zelf gaan we meestal nog even naar het strand. Dat is voor ons vlakbij, en door de wind en de afstand krijg je daar niks mee van vuurwerk. Guus kan dan lekker even uitwaaien, voor het echte drama begint. We hebben weleens gedacht over een vuurwerkvrij vakantiehuisje, ergens midden op de hei. Maar behalve dat ik niet weet of dat bestaat, hebben we ook nog een kat thuis die eveneens bang is. Niet zo erg als onze Guus, maar om haar de hele avond alleen te laten, dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen.
Dus maken we ook dit jaar met oud en nieuw een soort vesting van ons huisje. Alles dicht, alle aandacht voor de beestjes, zodat ze zich zo min mogelijk ongelukkig voelen. Een paar uur doorbijten, en dan maar hopen dat het op 1 januari flink regent, zodat de nog rondzwervende rotjes niet meer kunnen worden afgestoken. Ik hou van de feestdagen, maar voor alle huisdieren zal ik blij zijn als het weer januari is.
