Later, later als we meer vrije tijd krijgen, dan komt-ie er. Geheid. Daar waren Ton en ik het zo over eens! Het leek ons heerlijk. De vrijheid van een huis op wielen. Om zo onbezorgd de mooiste plekjes te ontdekken zonder verplichtingen.

Nu, precies een jaar geleden, werden we de trotse eigenaren van een schatje. ‘Joop’, zo noemden we hem. Naar mijn vader, die net zo reislustig was als wij. Hoewel van reizen in ons huwelijk nooit veel terechtkwam, omdat we daar simpelweg geen tijd voor hadden.

De tijd aangebroken

Maar nu we tegen de zestig liepen en we beiden een dag minder konden werken, was volgens ons de tijd aangebroken. En langer wachten leek ons ook geen goed idee, immers, misschien zou later wel nooit komen. Wat hadden we een voorpret. Alleen de camper inrichten was al een feestje op zich. Ons eerste weekendje weg zouden we gaan ‘oefenen’ op de Veluwe. Dat leek ons een veilige gedachte, want met kamperen hadden we totaal geen ervaring.

Steenkoud

Het was niet echt prachtig weer, maar bij de vuurkorf, met een dekentje over onze benen en een goed glas wijn, zou het vast optimaal genieten zijn. Niet. Dus. Toen we eenmaal stonden – het veld was een moeras – waren we beiden door-en-door koud en zaten we onder de drek. Want het bleek nogal een klus; een camper waterpas plaatsen zonder hulp van ook maar één ervaringsdeskundige. Er was geen mens te bekennen op de camping in dit voorseizoen. Op de receptioniste na, die niet veel anders wist uit te brengen dan: ‘Ik werk hier ook maar.’

Wisten wij veel

Maar goed, we stonden. Precies twee dagen, toen hielden we het voor gezien omdat de kachel geluiden maakte die ons niet echt best leken. En de camper warm houden met het gasstelletje was pure armoe. Bovendien was de campingsuper nog niet geopend, waardoor we de boodschappen in het dorp, twee kilometer verderop, moesten doen. Op onze vouwfietsen (leek ons handig, ook in verband met het gewicht). Maar het zijn wiebeldingen en absoluut gevaarlijk met een volle tas proviand. Natuurlijk hadden we thuis de boodschappen moeten doen, maar wisten wij veel.

Even wennen

Thuisgekomen slaakten we een zucht van verlichting in ons eigen behaaglijke bed, de fijn uitgeruste keuken en een kachel die het wel deed. Het waren volgens Ton de eerste kinderziektes. De volgende keer zou vast beter verlopen. Een kwestie van wennen en wat handiger worden.

Knap chagrijnig

Maar dat werd het niet. Niet de volgende keer, niet en ook de drie daaropvolgende keren niet. Het vaste bed – waar we bewust voor kozen, we zijn immers wel wat ouder – leek ons superpraktisch. Maar slapen in een twijfelaar met een knie die ook zo wel pijn doet en niet kunnen vluchten bij oorverdovend gesnurk, is niet grappig. Sterker nog: we werden er beiden knap chagrijnig van. Evenals het met een teiltje vol vaat naar het washok strompelen om daar uit beleefdheid een gesprek te voeren met een mede-camperaar waar je niets mee hebt.

De bekende druppel

En dan telkens het trappetje op, trappetje af met een dienblad, waarvan geheid iets op de grond belandde. De koelkast die maar matig koelde en ons daarom aan de rode wijn bracht. Waar we helemaal niet van houden… Het is gewoon he-le-maal niets voor ons, ondanks dat we echt geen luxepaarden zijn. Vorig jaar, tegen het einde van het – mooie – najaar, flipte ik toen er drie muggen in mijn thee zaten. Dat had natuurlijk ook thuis kunnen gebeuren, maar dit was de druppel. Voor mij. En Ton? Die was blij joh!

Te koop!

We reden onze laatste rit naar huis. We waren het er beiden net zo over eens dat we ‘Joop’ zouden verkopen als het jaar daarvoor, toen we hem eensgezind aanschaften. We hopen dat een ander, meer geschikt koppel er veel plezier aan zal beleven. Maar voor ons is het niet weggelegd.