Ken je dat gevoel dat je iets vreselijks ziet gebeuren, maar je toch niet weg kunt kijken? Dat is precies het effect van de serie Trainwreck op Netflix. Al weken hebben we het erover hier op de redactie. De titel zegt het al: een treinramp in slow motion, aflevering na aflevering. Geen fictie, geen over-the-top drama, maar gewoon pure, rauwe realiteit die op de een of andere manier nog absurder is dan welke Hollywoodfilm dan ook. Of het nu gaat om een cruiseschip vol zieke mensen, een ontspoorde houseparty of een ballon vol leugens: Trainwreck laat zienhoe een klein vonkje kan uitgroeien tot een puinhoop van epische proporties.
Trainwreck, Poop Cruise: een vakantie om nooit meer te vergeten
Laat ik maar met de deur in huis vallen met de eerste aflevering die ik van deze serie keek; Poop Cruise. Wat begon als een droomcruise met zon, zee en cocktails, veranderde binnen de kortste keren in een nachtmerrie op het water. Door een technisch mankement aan het schip werkte het rioolsysteem niet meer, waardoor de passagiers zich letterlijk een weg moesten banen door overlopende toiletten en stinkende gangen. Wat deze aflevering zo boeiend maakt, is niet alleen de viezigheid, maar de manier waarop mensen omgaan met zo’n onvoorziene ramp. De chaos, de hysterie, maar ook de humor en veerkracht – het zit er allemaal in. Het is een perfect voorbeeld van hoe een luxeproduct als een cruise ineens het decor wordt van complete horror.
Trainwreck, Woodstock ’99: het tegenovergestelde van peace & love
De aflevering over Woodstock ’99 is misschien wel de meest schrijnende. De oorspronkelijke Woodstock in 1969 stond voor liefde, muziek en idealisme. Dertig jaar later was daar nogmaar weinig van over. Wat bedoeld was als een nostalgische viering van vrijheid, liep uit op dagen vol agressie, brandstichting en seksueel geweld. In de documentaire zie je hoe organisatorische blunders, geldzucht en een giftige sfeer het festival tot een historisch dieptepunt maakten. De beelden zijn schokkend, de verhalen nog erger. En toch blijf je kijken, omdat het ook iets vertelt over onze tijdgeest. Over hoe massale evenementen kunnen ontsporen als de balans tussen commercie en menselijkheid volledig zoek is.
Trainwreck, The Cult of American Apparel: hip, jong en totaal verziekt
Misschien iets minder bekend, maar minstens zo intrigerend is de aflevering over American Apparel. Het Amerikaanse kledingmerk dat jarenlang synoniem stond voor hip, sexy en maatschappelijk bewust, blijkt achter de schermen geleid te zijn door een CEO met uiterst dubieuze motieven. The Cult of American Apparel duikt in de opkomst en ondergang van het merk en de man achter het succes: Dov Charney. Een charismatische, maar ook ronduit grensoverschrijdende figuur. De aflevering voelt als een combinatie van mode, macht, seks en #MeToo en toont opnieuw hoe een ogenschijnlijk ideaal plaatje kan barsten zodra je iets dieper graaft. De medewerkers vertellen hun verhaal met openheid en pijn, en als kijker blijfje achter met gemengde gevoelens van bewondering, verbazing en afschuw.
Trainwreck, Balloon Boy: het leugentje dat de wereld rondging
Dan is er nog Balloon Boy, misschien wel het meest bizarre verhaal van allemaal. In 2009 werd Amerika in zijn greep gehouden door een live-uitzending waarin een jongen zogenaamd in een losgeraakt luchtballon zat. Wat volgde was een nationale zoekactie, paniek op televisie en miljoenen kijkers aan de buis gekluisterd. Alleen bleek het hele verhaal uiteindelijk verzonnen door de ouders, in een poging om beroemd te worden. De aflevering toont niet alleen de gekte van mediahype, maar ook hoe ver mensen willen gaan voor aandacht. Het jongetje zelf, inmiddels volwassen, komt aan het woord en zijn perspectief is hartverscheurend. Wat ooit begon als een ‘onschuldig’ PR-idee, eindigde in juridische ellende en blijvende schade.
Trainwreck, Mayor of Mayhem: hoe je het vertrouwen in de politiek verliest
Bij deze aflevering, the Mayor of Mayhem denk je misschien: dit wordt iets over een corrupte burgemeester. Maar ook hier overtreft de werkelijkheid je stoutste verwachtingen. Je ziet het verhaal van een lokale politicus die eerst als redder van de gemeenschap wordt onthaald, maar uiteindelijk verwikkeld raakt in fraude, wanbeheer en schandalen. Wat vooral blijft hangen, is de tragiek van hoopvolle burgers die keer op keer teleurgesteld worden. Het is niet alleen een persoonlijke val, maar ook een pijnlijk voorbeeld van hoe cynisme in de politiek ontstaat. De beelden van protesterende inwoners en de teloorgang van het stadje voelen als een wake-upcall. Niet alleen voor de VS, maar ook voor ons.
De allernieuwste aflevering uit de serie Trainwreck. The Real Project X: als feestjes écht uit de hand lopen
“Als het niet mijn feestje was geweest, dan was ik zelf ook gaan kijken”, zegt Merthe Weusthuis inmiddels 28 over het Project X-feest in Haren dat in 2012 volledig uit de hand liep. Dit was geen fictie en werd wereldnieuws. De aflevering The Real Project X laat zien dat de realiteit soms nog net een tikkie gekker is. In dit geval ging het om een feest dat via sociale media uitgroeide tot een massaal evenement. Wat begon met een uitnodiging aan een paar vrienden, eindigde in duizenden jongeren, gesloopte huizen en een wijk in totale paniek. De aflevering legt haarfijn bloot hoe snel dingen kunnen escaleren in het tijdperk van viraal gaan. Het is fascinerend én verontrustend, zeker als je zelf kinderen hebt in de puberleeftijd.
Waarom je deze chaos toch wil zien
Trainwreck is zeker geen lichte kost. Het is een serie die je raakt, verbaast en soms ronduit misselijk maakt. Maar het is ook ongelofelijk fascinerend. De verhalen zijn absurd, maar ook menselijk. En misschien kijken we er massaal naar omdat je stiekem wil geloven dat wij het beter zouden doen. Dat wij niet zouden instappen op die cruise, dat wij dat feestje zouden afzeggen, dat wij door de leugens heen zouden prikken. Maar als Trainwreck je iets leert, is het dat de grens tussen ‘hun’ chaos en jouw eigen realiteit dunner is dan je denkt.
