Een au pair in huis: handig of een risico?
Jaren geleden had een vriendin van mij een au pair. Ook toen waren de wachtlijsten voor de kinderopvang eindeloos lang en moest je soms wel drie jaar wachten op een dagje extra opvang voor je kleintje. Het leek B. superhandig dat er altijd iemand bij haar thuis was om op de baby te passen als zij aan het werk was. Ze kon gewoon haar jas aantrekken en naar kantoor gaan. Liz, de au pair, zou goed voor haar kind zorgen. Little did she know…
Op een dag kwam B. wat eerder thuis dan gepland en vond ze haar baby – op zijn ruggetje liggend op het verschoonkussen – midden in de woonkamer. Liz was nergens te bekennen. B. schrok zich natuurlijk een ongeluk dat haar kind zo door de oppas aan zijn lot was overgelaten. Wat bleek? De au pair was vergeten om de luiers mee naar beneden te nemen en toen de kleine een schone broek nodig had, was ze maar ‘eventjes’ naar boven gelopen om er eentje te pakken. Tja, en toen ook nog haar telefoon ging, had ze die ook maar even gepakt. Je begrijpt dat B. het vertrouwen in Liz een beetje was verloren. En toen het meisje een paar dagen later aan het begin van de werkdag nog een walm van alcohol om zich heen had hangen van het stappen de nacht ervoor, was het snel afgelopen en zat Liz binnen de kortste keren weer in het vliegtuig terug naar Australië.
Realitycheck in Au Pairs: jong, idealistisch en in het diepe gegooid
Met dit verhaal in mijn achterhoofd was ik toch wel nieuwsgierig naar het televisieprogramma Au Pairs, dat Nederlandse jongeren volgt die enkele maanden als au pair in de Verenigde Staten aan de slag gaan. Inmiddels is het zevende seizoen bezig en zit ik weer te smullen. Wat een schatjes zijn die jongeren die in het bloedhete San Diego op (soms verschrikkelijk verwende) kindertjes gaan passen. Als ze eenmaal zijn bijgekomen van de cultuurschok en de hitte, worden ze meteen in het diepe gegooid om op het kroost van een ander te passen. En dan blijkt hun nuchtere Hollandse blik wel van pas te komen. Wat een leukerds zijn die Lara, Aron, Noa en Marnik.
Geduld, frustratie en cultuurclashes: welkom in het au pair-leven
De 20-jarige Marnik hield zijn poot stijf toen de jongste van zijn gezin maar bleef dreinen omdat ze nog een filmpje wilde kijken voor het slapengaan. Ja ik ben daar gek, dacht Marnik. Dan kom ik er niet meer vanaf. En met eindeloos geduld wist hij het meisje toch in slaap te krijgen. Of de Limburgse Lara, die de pech had dat de moeder van haar gezin (de stem van die vrouw…) als een havik om haar heen vloog. Ze kreeg niet de verantwoordelijkheid voor de kinderen, maar wel voor het huishouden. Het arme kind poetste zich een ongeluk, maar een ritje met de kids naar de speeltuin 500 meter verderop zat er niet in. Ze hield zich lang staande in deze familie, maar uiteindelijk voelde het toch als een gevangenis. Thuis had ze veel meer vrijheid, zelfs als haar eigen moeder boos op haar was. Ze pakte haar koffers en vertrok naar een nieuw gezin.
Waar het misgaat tussen au pairs en gastgezinnen
Deze jonge mensen willen het zo graag goed doen – met de kinderen én hun ouders – maar dat moet wel van twee kanten komen. En daar gaat het ook weleens mis. Gastouders die zich niet aan afspraken houden, of helemaal niet werken en toch een au pair nemen terwijl ze zelf alle tijd hebben. Of die hun au pair gebruiken als veredelde keukenmeid en haar alleen huishoudelijke klussen laten doen.
En het Amerika van nu laat ook de wenkbrauwen fronsen. Toen het gastgezin erachter kwam dat Aaron – een leuke jongen van kleur – biseksueel was, mocht hij direct weer zijn koffers pakken.
Au pair Aaron: een droom voor elke ouder
Ik denk dat mijn vriendin B. dolgelukkig zou zijn geweest met deze Aaron. Wat een schatje en hoe lief en voorzichtig is hij met die kinderen. Ik heb nu al zin in de volgende aflevering.
