‘Van een beetje drama is mijn moeder nooit vies geweest, maar nu maakt ze het toch echt te bont. Toen ze nog met mijn vader was en wij, mijn broer en ik, nog thuis woonden, sprong ze ook geregeld uit de band, maar kwam ze wel steeds weer terug in het gareel. We vormden blijkbaar de kaders waarbinnen ze haar leven nog op de rit kon houden. We boden haar structuur en of ze daar nou op zat te wachten of niet, het werkte in zoverre dat ze uiteindelijk altijd weer terug op haar nest kwam om voor ons te zorgen. We voelden het altijd aan, als het haar bijna te veel was en ze snakte naar wat avontuur zoals ze dat altijd omschreef. In werkelijkheid ging ze dan met andere kerels de hort op en kwam ze pas terug als ze uitgeraasd was.

We waren nog niet eens écht de deur uit toen ze op een dag aankondigde dat ze wilde scheiden. Dat deed ze op de enige manier die bij haar past: aan tafel, met z’n vieren, terwijl we het geen van allen hadden zien aankomen – dat dit ook voor mijn vader uit de lucht kwam vallen vond ik nog het ergste. We twijfelden er niet aan dat ze meende wat ze zei en dat ze er ondanks haar krokodillentranen ‘helemaal klaar voor was om haar vleugels uit te slaan’ zoals ze het verwoordde. ‘Ik heb me altijd aan jullie aan proberen te passen. Maar ik voel me een gekooid dier. Benauwd, beperkt in mijn vrijheid, vleugellam gemaakt. Ik kan niet meer. Hoeveel ik ook van jullie houd, ik kan niet meer. Als ik nu niet aan mezelf denk word ik ziek ben ik bang, dus ik moet wel.’

En weg was ze. Binnen 48 uur had ze haar koffers gepakt en was ze pleite. We hoefden niet te weten waarnaartoe en we mochten niet in paniek raken want ze zou snel weer van zich laten horen en we mochten nooit, maar dan ook nooit vergeten, hoeveel ze van ons alle drie hield. Pas na een week nam ze haar telefoon op. Hoewel wij in shock verkeerden en met heel veel vragen zaten, ging het goed met haar. Ze kirde als een jonge meid dat ze zich bevrijd voelde, dat het voelde alsof ze weer tot leven was gekomen, was ontwaakt na een veel te lange winterslaap en haar enige verdriet was dat ze ons heel erg miste. Maar toen ik vroeg of dat geen reden kon zijn om weer thuis te komen, zei ze dat ze dat wel wilde, maar dat dit niet ging. Ze moest haar hart volgen, trouw blijven aan zichzelf.

Waar hing ze uit? Met wie was ze? Waar woonde ze en wat deed ze de hele dag? Het waren allemaal vragen waar we mee zaten en waar we geen antwoord op kregen. Dat antwoord kwam pa na maanden. Tegen die tijd waren we van haar genezen. We hadden de deur naar haar dichtgedaan. We waren niet alleen verdrietig. We waren boos. Voelden ons verraden. Het hoefde van ons niet meer.

Toen we hoorden dat ze bij een knul was ingetrokken die maar vijf jaar ouder dan mijn broer was, was dat een dreun voor ons alle drie. Dankzij deze ‘held’ was ze weer tot leven gekomen, was ze weer helemaal opgebloeid en had ze weer contact met haar inner child kunnen maken. Dit ging zelfs voor de drama Queen die ze is, heel erg ver. Voor ons was dat een reden om haar voorlopig niet meer te willen spreken.

‘Veel plezier met je toy boy mam,’ appte ik haar. ‘Wil je me voorlopig niet meer bellen en geen contact meer zoeken? Ik heb hier echt geen zin in.’

Ze appte alleen maar terug dat ze mijn wensen zou respecteren. Met heel veel pijn in haar hart, dat wel. Want ze hield nog altijd heel erg veel van ons en dat zou nooit veranderen. Maar voor mij is dit apenliefde.’

Mathilde’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.