Voor wie zich dikwijls aan mijn columns heeft geërgerd heb ik goed nieuws. Tegen de lezers die mijn stukjes waardeerden zeg ik ‘sorry’. Want dit is mijn laatste schrijfsel over mijn dagelijkse gang. M’n wel en mijn wee, de mitsen en de maren die ik ventileerde over actuele zaken en over de (meestal) blije Jolanda, maar ook over de soms verdrietige, boze of teleurgestelde.

Waarom? Simpel. Het ontbreekt me aan tijd. En daar prijs ik me gelukkig mee. Ooit begonnen als schrijver in een mannenwereld, veelal voor de bouw-, installatietechniek- en projectontwikkeling, zal ik er ook wel eindigen. Ik doe het met zoveel plezier en passie dat de artikelen me nagenoeg als vanzelf uit de pen komen. Dat heb ik niet wanneer het over mezelf gaat.

Ik luister liever

Ik luister liever. Kijk, observeer en snap. Of niet, maar dat maakt niet uit, want domme vragen bestaan niet. Voor mij is het een sport om datgene wat (meestal) de man tegenover me uitlegt te vertalen naar een tekst waar hij trots op is. Dat geeft me voldoening. Veel meer dan de ‘ik’ achter Jolanda, die zich kapot prakkiseert over hoe zij de lezers van Franska nu weer moet boeien. Niet meer doen. Punt erachter.

Een bult verdriet

Wat ik wél blijf doen voor Franska zijn de persoonlijke verhalen schrijven van (anonieme) vrouwen die echt iets te vertellen hebben. Als me de tijd wordt gegund, schuif ik graag aan bij de méns achter de situatie. Om -zelf- vervolgens, godvergeten dankbaar te zitten zijn over mijn eigen leven. Want lieve lezers, ik ben er wel achter gekomen dat het leven dikwijls schone schijn is. En dat er vaak veel verdriet schuilt achter een gespeelde glimlach.

Je bent niet alleen

Ik vind het dapper van de dames die zo openhartig durven te vertellen over hun angsten, geheimen of vraagstukken. En ik vind het ook een mooie weg die de redactie van Franska heeft ingeslagen om juist meer aandacht te besteden aan dié verhalen welke voor velen oh zo herkenbaar zijn. Al was het alleen om jou (die zich er misschien wel in herkent) een stukje support te geven. Een hart onder de riem te steken. Je bent niet alleen.

Elk huis zijn kruis

Natuurlijk, ieder voelt het hare of het zijne op een eigen manier. Mijn opa zei altijd: ‘Elk huisje heeft zijn kruisje, maar wanneer je alle kruizen op een hoop gooit, pak je je eigen er nog weer vanaf.’ Dat ben ik deels met hem eens. Want soms overkomen mensen dingen, of belanden zij in situaties waar je echt niet mee wilt ruilen. Of juist wel. Dat kan ook.

Het ga jullie goed

Nou, en over die zaken blijf ik (soms nog) graag schrijven. Voor jullie, de trouwe Franska-lezers; allemaal mensen zoals jij en ik. Die ieder op d’r eigen manier wat probeert te maken van het leven. En daar wens ik jullie alle geluk mee. Het ga jullie goed. Carpe Diem!