Onze vrienden hadden een hele brasserie afgehuurd om hun afscheid te vieren. Ze zouden een paar dagen later naar Zwitserland verhuizen met het idee om nooit meer terug te komen, dus dat was een feestje wel waard. Bij het échte afscheid, het moment om hen gedag te zeggen omdat we huiswaarts gingen, schoot zijn hand halverwege de drie gebruikelijke zoenen en een welgemeend ‘heel veel geluk’, hardhandig uit richting mijn kruis. Het gebeurde zo snel dat ik bevroor. Het enige wat er, behalve schaamte, door mijn hoofd schoot, is dat ik de gastheer onmogelijk een klap in zijn gezicht kon geven en maar het beste heel snel richting de uitgang kon schuiven.
Na dagen van wikken en wegen besloot ik dat ik hen nooit meer zou kunnen zien als dit voorval niet eerst uit de wereld werd geholpen. Ik had het gesprek van tevoren geoefend zodat ik zonder al te veel haperen en emoties mijn punt kon maken – wat ik ook deed. Zijn reactie was van zo’n zeldzame hufterigheid dat ik voor de tweede keer bevroor. Ons telefoongesprek werd tegelijkertijd met onze vriendschap beëindigd en na die tijd was er nooit meer contact.
Ik had in geen tijden meer aan dit akkefietje gedacht. Totdat ik van de week las over presentator Tim den Besten, die foto’s en namen van drie mannen op datingapp Grindr heeft gebruikt om zodoende zelf contact te kunnen maken met mannen. Na een periode van stilte, waarin de presentator geconfronteerd werd met beschuldigingen van identiteitsfraude, kwam hij niet met geheugenproblemen of vage excuses. Integendeel, hij erkende publiekelijk zijn fouten, en zonder voorbehoud. Hij uitte zijn spijt, deed aan zelfreflectie, ging onder begeleiding in gesprek met de getroffenen en erkende dat hij, ondanks dat alles, schade heeft toegebracht.
Volgens de Volkskrant kunnen wij hier als samenleving iets van leren. Den Bestens excuses werden hier ontleed tot een handleiding ‘sorry zeggen’ die in tijden van cancelcultuur aardig van pas kan komen. Vertaald naar de vriend – die mijn vriend niet meer is – had alles tussen ons gewoon goed kunnen komen als hij had gezegd:
‘Sorry, ik geef toe dat ik me wel héél erg liet gaan en dat het onbehoorlijk was om je zo te betasten, want je gaf er geen enkele aanleiding toe. Ik snap dat ik over een grens ben gegaan en dat spijt me oprecht. Is er iets wat ik kan doen om dit goed te maken? Heb je tijd nodig? Moeten we er nog een keer over verder praten? Want onze vriendschap is me dierbaar. Je moet weten dat ik die niet kwijt wil.’
Wat hij zei:
‘Ik had waarschijnlijk een glaasje te veel op en eerlijk gezegd kan ik me niet zo heel veel meer herinneren van het moment dat je gedag kwam zeggen. Eerlijk gezegd kan ik me ook niet voorstellen dat het zo erg was als jij nu zegt. Ik had van jou eigenlijk ook helemaal niet verwacht dat je zo’n toestand om niks zou maken. Ik had je anders ingeschat dan dat.’
Zou het te laat zijn om hem te vragen een voorbeeld aan Tim den Besten te nemen als hij nog eens uit zijn rol valt?
