Franska.nl

Sinds de borstamputatie wil mijn vrouw niet meer met me vrijen

En dat vind ik heel erg.

Het is nu twee jaar geleden dat Sandra de diagnose borstkanker kreeg. Het werd ontdekt in een vrij vroeg stadium en daar waren we enorm dankbaar voor. Sandra kreeg de keuze voorgelegd: de tumor operatief verwijderen en vervolgens twintig bestralingen ondergaan, of volledige amputatie van de borst. Mijn vrouw is een resoluut persoon die niets aan het toeval overlaat. Dus, voordat ze met mij overlegde, besloot ze – tijdens het gesprek met de oncoloog al – dat ze haar borst zou laten amputeren. En dan meteen de gezonde ook maar, want dat zou betekenen dat daar in ieder geval geen kanker meer zou ontstaan.

Gezond seksleven

Sandra en ik zijn een lesbisch stel en al meer dan twintig jaar onafscheidelijk. Uiteraard respecteerde ik Sandra’s keuze volledig. Dat ze haar beslissing niet met mij overlegde vond ik jammer, maar ik wijdde het aan de angst. Logisch. En ik had er ook geen moment moeilijk over gedaan, mocht ze het toch aan mij hebben voorgelegd. Gezondheid staat bij ons boven alles. En daar hoort – in mijn beleving – ook een gezond seksleven bij.

Plat bovenlichaam

Sandra werd geopereerd. Succesvol. Natuurlijk moest ze slikken toen het verband eraf ging en zij geconfronteerd werd met een plat bovenlichaam. En toegegeven: dat moest ik ook. Sandra was altijd gezegend met een stevige cup waar ze trots op was. Dat is nu anders, maar zoals ze zelf altijd zegt: ‘niet onoverkomelijk’. En dat is ook zo, ware het niet dat ons seksleven, tegelijkertijd met de amputatie van haar borsten, ook is verdwenen. Er is niets van over. We zoenen en knuffelen nog steeds, maar van echte intimiteit is geen sprake meer. En dat vind ik heel jammer.

Niet schamen

Ik begrijp het ook niet heel goed, want schamen doet Sandra zich niet. We kunnen samen ontzettend genieten van een dagje sauna en daar is niets aan veranderd. Sandra loopt er zonder gene rond, wat ik overigens heel stoer vind. Toch wendt zij zich van me af wanneer ik behoefte heb aan meer dan knuffelen. Ik heb diverse balletjes opgegooid: van relatietherapie tot nieuwe borsten en alle mogelijkheden daartussenin. Sandra blijft wars. Ze wil er niet over praten. Niet met mij en al helemaal niet met een deskundige. Zij gooit de verminderde lust op haar ontwrichte hormoonhuishouding. Maar ook al zou dat zo zijn, ook daar kan wat aan gedaan worden!

Wees dankbaar

Eigenlijk ben ik wel een beetje de wanhoop nabij. Naast ons seksleven, dat dus totaal in het slop zit, hebben we het goed samen. Maar daar hoort ook intimiteit bij. Sandra haalt haar schouders erover op. Ze vindt dat we dankbaar moeten zijn voor niet nog meer ellende. Allemaal waar, en ik heb overal begrip voor, maar ik peins er niet over om de laatste (hopelijk) dertig jaren die ons nog gegeven worden, seksloos door het leven te gaan. Dat gaat me te ver.