Reünie-lunch met vier oud-collega’s. We hadden elkaar een tijd niet gezien, dus vroeg ik me af of we elkaar nog wel wat te vertellen zouden hebben.
Het begon weliswaar een beetje met ‘wat zie je er goed uit, wat een leuk truitje, mooie bril en wat zit je haar leuk’. Maar al bij ‘wow, wat een mooie ring’ raakten we op dreef. Een prachtige gouden ring met twee grote stenen, een donkerrode en een goudgeel-kleurige.
‘Nou daar was dus laatst ineens een steen uit verdwenen. De gele. Ik was zo verdrietig, heb ik van m’n man gekregen toen we net verliefd waren’. Het hele huis had ze doorzocht, tot in alle hoeken en gaten, tot ze bedacht dat ze dan maar het rondje ging doen dat ze altijd met het hondje loopt, wie weet zag ze hem onderweg ergens liggen. Net toen ze bedacht dat die steen precies een schutkleur had tussen al die goudgele en oranje herfstblaadjes, dat het een wonder zou zijn dat je hem daartussen zou zien liggen, lag het steentje haar ineens toe te glimmen tussen die blaadjes. Hij zit nu met het allerstevigste cement vast.
Vervolgens kon ik het niet laten te vertellen dat ik de trouwring van m’n moeder kwijt was, die stopte ik altijd op een vast plekje in m’n tas als ik naar bed ging. Ondanks het herhaaldelijk aanroepen van de heilige Antonius en het uiteindelijk dan maar bezoeken van de kathedraal in Padova waar hij ligt, om zo dicht mogelijk bij de eventuele redder te komen, kwam het ding niet tevoorschijn. M’n tas tig keer op z’n kop gehad, huis, vuilniszak, tuin, modderplas waar ik iemands auto had aangeduwd zelfs met blote handen doorgebaggerd… niks, nada, nop. Totdat ik anderhalf jaar later in Finland de sleutel van ons gehuurde huis kwijt was en m’n tas van ellende op z’n kop uitschudde. Klink, kloink, ploink, daar lag ie. Had ie dus toch stiekem al die tijd verstopt gezeten. Al huilend zei ik tegen m’n man dat ik zo blij was dat ik hem weer had. ‘Nou, dat zou je anders niet zeggen’ kreeg ik te horen.
Collega drie ging ter ere van haar trouwdag uit eten in het restaurant waar ze ook getrouwd waren. Volgende dag, schrik! Trouwring kwijt. Ze belt het restaurant, hoefde alleen maar haar naam te zeggen, kreeg meteen te horen dat ze dachten dat ze haar trouwring gevonden hadden. Die had ze even afgedaan bij het handen wassen.
Collega vier had lekkere gehaktballen gebraden. Bleek in een van de ballen een trouwring te zitten. Zal je maar inslikken… Ze belt de slager en inderdaad, die was z’n ring kwijt.
Via de trouwringen kwamen we automatisch terecht bij de vraag hoe we onze mannen eigenlijk ontmoet hadden. Bleek bij ons alle vier nogal hilarisch te zijn, aanleiding dus voor vier keer een enorme lachbui.
Of we elkaar nog wat te vertellen hadden? Hoe kon ik daaraan twijfelen? Hoef je natuurlijk helemaal niet bang voor te zijn met vier vrouwen.
Meteen afgesproken dat we deze reunie erin houden. Ik opperde volgend jaar zelfde dag zelfde tijd. Waarop de anderen reageerden met: kan toch zeker wel iets sneller dan pas over een jaar? Leuk! Z s m even een datum prikken.
Tip van de week: reunie-lunch? Meteen doen. Krijg je geen spijt van. Er liggen nog 11 maanden voor ons dit jaar, daar is vast nog wel ergens een dagje vrij.
Ik wens je een leuke week. En… leuke dingen kun je gewoon zelf plannen.
