Een bonkende koppijn beheerste mijn leven en dat al meer dan maand. De oorzaak is me bekend want ik ben een chronische bijholteontsteking klant. De oplossing is pappen en nathouden. Neusdruppels, stomen, paracetamol, homeopathische druppels en tabletjes, antihistamine. Met deze mix kan ik het meestal onder controle houden. Meestal. Maar dit keer niet.
Op maandag bel ik de huisartsenpraktijk en doe mijn verhaal. Als in ‘waarom belt u eigenlijk’ vraagt de assistente wat ik wil. Ik zeg dat ik een kuur wil, ja inderdaad, ik bedoel penicilline, omdat ik uit ervaring spreek en ik dit niet meer zelf de kop in kan drukken. Het meisje klinkt geschrokken als ze zegt dat dat niet zo maar gaat. ‘De dokter moet u zien.’ Vrijdag heeft ze een optie. Is dat goed voor mij? Sorry, nee, niet goed. Ik voel me ziek en wil eerder, sneller, vandaag nog. Opeens bedenkt ze zich dat ze een coassistent in de praktijk hebben – ‘sorry, maar dat vergeet ik steeds – die ook consulten mag afnemen en die kan vanmiddag al.
Ze is lief en behulpzaam, deze co die hoopt om over een jaar de titel ‘basisarts’ te krijgen. Veel vragen, veel getik op haar toetsenbord. Maar een kuur? Ze meent dat dat niet meer zo makkelijk wordt voorgeschreven tegenwoordig omdat niet te voorspellen valt of die soelaas zal bieden hetgeen alleen bij bacteriële infecties eventueel het geval zal zijn. Ze zal de dokter zelf erbij moeten halen. ‘Zo terug.’ Een half uur later komt de dokter met de co in haar kielzog binnen. Zelfde vragen, zelfde antwoorden, zelfde bezwaren. De dokter stelt voor om me door te verwijzen naar de KNO-arts wat ik geen goed plan vind omdat ik vind dat er nú iets gebeuren moet en niet over een paar maanden.
‘Kom op nou jongens. Ik voel me verdorie net een junk zoals ik hier moet bedelen om medicijnen. Kunnen we afspreken dat ik een kuur mag proberen en dat ik ermee stop als dat binnen drie dagen geen verbetering brengt?’ Dat vindt de dokter eigenlijk wel een goed idee. De co zal het recept in orde maken en dan kan ik het uiterlijk einde middag ophalen bij de apotheek. Dat einde middag wordt rond de lunch de volgende dag omdat het recept gek genoeg wel klaar stond om verzonden te worden maar er nog niet op ‘verzend’ was geklikt.
Als ik op donderdag wakker word is er iets veranderd. Er mist iets. Voor het eerst in meer dan een maand bonkt mijn hoofd niet en sta ik fluitend op.
