Onthoud dit altijd. Zo heet het boek dat ik in één adem uitlas. Of nou ja, “uitlezen” is misschien niet het goede woord, want het is meer een boek dat je in je hand houdt zoals je een warme kop thee vasthoudt: rustig, zachtjes, en vooral wanneer het buiten stormt, letterlijk of figuurlijk.
Ik kende Charlie Mackesy natuurlijk al van De jongen, de mol, de vos en het paard. Dat was zo’n boek dat je niet uitleent (tenzij het aan iemand is die je leven gered heeft, of in elk geval een hele goeie vriendin is met wie je ooit een hotelbed en een fles witte wijn hebt gedeeld). Maar goed, hij heeft dus een nieuw boek. En dat heet Onthoud dit altijd. Mooie titel ook, hè? Net iets tussen een knuffel en een schop onder je kont in één.
Het is weer diezelfde club: de jongen, de mol, de vos en het paard. En nee, dat is geen fabeltje voor kinderen, dit zijn de vier vrienden die je nodig hebt als je denkt: ik trek het even niet meer. Als je jezelf een beetje kwijt bent. Of als het leven zo’n dag heeft waarop alles nét even te veel is (zoals maandagochtend. Of donderdagmiddag. Of het leven in het algemeen).
Het is zó eenvoudig en toch zó raak. Alsof iemand even op je schouder tikt en zegt: “Je hoeft het niet allemaal te weten, schat. Het komt wel goed.”
En dan zijn er die tekeningen. Zwart-wit, een beetje rommelig, alsof Charlie ze met links getekend heeft terwijl hij koffie dronk. Maar juist dat maakt ze zo troostend. Alsof je niet je best hoeft te doen om begrepen te worden. Alsof je gewoon even mag zijn.
Eén zinnetje bleef bij me hangen:“Op een dag kijk je om en dringt het tot je door hoe zwaar het is geweest en hoe goed je het hebt gedaan.”
En eerlijk? Dat wilde ik even aan jou doorgeven. Want misschien moet jij dat ook even horen. Of iemand anders aan wie je dit boek cadeau doet. Liefde in papiervorm, zo voelt het.
