Mijn man is niet bepaald een ongezellig type, hoor. Sterker nog: hij is heel grappig, praat met iedereen en is hartstikke sociaal. Toch heeft hij niet veel vaste vrienden en dat maakt het wat ongezellig tussen ons thuis.

Hij doet namelijk niet veel doordeweeks. En in het weekend wil hij dan altijd wat met mij doen, en ik wil ook tijd hebben voor mijn vriendinnen. Ik heb meerdere vriendinnengroepen en dan ook nog mijn beste vriendinnen los van elkaar, dus ik heb het druk zat. Dan gaan we weer naar de bioscoop of het theater, dan weer een lange lunch of een wandeling in het bos. We hebben altijd lekker veel te kletsen.

Mijn had altijd veel collega’s met wie hij goed op kon schieten, maar nu hij net met pensioen is, vallen die een beetje weg. Al zijn sociale dingen rondom zijn werk vallen nu weg en dat is zo jammer voor hem. Hij wordt daardoor wat eenzamer. Een beste vriend die hij vroeger had, is al overleden. En zo blijft er eigenlijk bijna niets over wat hij nu echt zijn vrienden kan noemen. We zien samen natuurlijk onze kinderen en de familie, maar in alle rustige weken is mijn man best eenzaam. Hij zal dat nooit toegeven, maar ik vind het toch zo sneu voor hem. En voor ons is het ook lastig, in een relatie waarin één persoon behoefte heeft aan veel sociaal contact met anderen en de ander dat totaal niet heeft.

We kibbelen er vaak om. ‘Ga je nou alweer weg?’, vraagt mijn man dan op zaterdag. Ja, denk ik dan. Ik ga niet nu al alle dagen thuis zitten te verpieteren. Daar voel ik me nog veel te jong voor. Ik wil lekker de deur uit, dingen beleven, dingen doen en zien. Mijn man gaat vaak genoeg mee en dat is altijd fijn. Maar soms wil ik gewoon met een vriendin en dat begrijpt hij best. Het is alleen dan zo eenzijdig, waardoor het altijd ongemakkelijk voelt. Als hij nou ook afspraken zou hebben met een vriend… Dan ben je daar meer gelijk in. Dat hebben we nu helaas niet en dat maakt het soms wat ongezellig. Ik gun het hem ook zo, een echt maatje.

Een andere vent die met hem kan lachen. Dat ze samen lekker naar voetbal kunnen kijken, of zo. Nou ja, dat doet hij nu maar met zijn zonen en schoonzoon, maar toch. Het is jammer dat het zo is gelopen in zijn leven, zo met op deze leeftijd nog weinig vrienden over. En dat ziet hij zelf niet echt zo, al weet ik gewoon zeker dat hij diep in zijn hart wat alleen is. En dan niet in zijn relatie of in zijn familie, want die heeft hij allemaal wel. Maar die echte maat, die beste vriend met wie je stikt van het lachen… Die mist hij al heel wat jaren.’