Nummer 2, ieieiek!!!

 

 

May: Waar ik privé precies weet waar ik het liefst eet (sowieso Toscanini in Amsterdam, Izakaya in hotel Sir Albert, Georges aan de Willemsparkweg of in de brasserie van het Amstel), word ik werkmatig nogal eens aan het culinaire avontuur blootgesteld. Met wisselend gevolg zoals je hier hebt kunnen lezen. Maar er is meer dat me stoort. En mij niet alleen. Ik deed wat rondvraag en deel met trots, plezier en een drupje ergernis onze grootste oberirritaties.

 

1. Naast je neer hurken

Ik ben geen kleuter en voor zover ik me kan herinneren, hebben we niet geknikkerd samen. Houd afstand. Met mijn oren is, voor zover ik weet, niets mis en ik weet hoe het principe van bestellen werkt. Blijf maar daar waar je bent. Ik hoef ook niet te ruiken wat je, voor je dienst begon, gegeten hebt. Dus.

 

2. ‘Hebben we nog allergieën vandaag?’

Wat nou ‘we’? Je hebt het tegen mij toch? En als ik een allergie heb, is het een blijvertje. Stop met dat populaire gewauwel, dank je.

 

3. Vanavond hebben we voor ú…

Hartstikke leuk dat je net doet of je het voor mij in het bijzonder hebt klaargemaakt, maar dat is natuurlijk niet zo. Weet jij, weet ik en geeft verder niets, maar doe niet zo overdreven.

 

4. Vanavond mogen we werken met deze ingrediënten

‘Mogen we werken’? Van wie dan? Van de natuur? Of van jezelf omdat je die ingrediënten toevallig op je boodschappenlijst had staan?

 

5. We doen het helemaal anders, we werken niet met een kaart

a. Het is niet anders want ineens werken ‘jullie’ allemaal niet meer met een kaart want dat is dan ineens hip en b. waar ís die kaart? Want wedden dat jullie me ineens venkel gaan voeren? Of duif? Of precies dat ene wat ik nou net niet lust? Wedden?

 

6. Uw bestek mag u de hele avond bij u houden

Ah, oké. Dus ik betaal hier 100 euro voor zeven gangen en jullie zijn te beroerd me tussendoor een vers vorkje te voeren? Hoe zit dat dan met de smaak? Moet ik met mijn mayonaisetruffel-vork ineens een avocado beprikken?

 

Van die dingen. Als jullie me een ouwe, verwende zeur vinden, begrijp ik dat hoor. Maar is het precies-zoals-ik-het-hebben-wil-rechttoe-rechtaan, dan hoor je me niet meer.

 

 

May-Britt Mobach is hoofdredacteur van Amayzine.com, voor Franska.nl schrijft ze over haar bijzondere gezin.

Fotografie: Esmee Franken, visagie: Linda van Iperen, haarstylist: Mandy Huijs