‘Mijn zoon droomde eigenlijk altijd wel van een groot gezin. Hij wilde later hard werken, dat zeker. Maar zodra hij geld genoeg had, grapte hij, dan zou hij lekker elke dag met zijn vier kinderen buiten spelen.

Kijk, ik begrijp dat het leven tegenwoordig duur is en dat je ook gewoon je voldoening uit je werk wil halen. Maar mijn zoon heeft nu drie kinderen, drie schatten. Zijn meiden zijn nu vier en vijf jaar en zijn zoontje is pas anderhalf. En mijn zoon is dus geen dag minder gaan werken sinds hij vader is geworden. Zijn carrière zet hij bepaald niet opzij voor zijn gezin, en dat stelt me ergens als moeder toch teleur.

Vooral omdat ik weet hoe snel deze jaren gaan. Die wil je toch niet missen doordat je op een saai en grijs kantoor zit? Het is ook weer niet zo dat hij een baan heeft waarmee hij de wereld redt. Het is gewoon een simpele baan op de Zuidas, wat papierwerk, wat cijfers invoeren. Een beetje blabla, maar veel stelt het niet voor. Het betaalt lekker, zegt hij. Maar goed, is dat het dan? Ik vraag het wel eens aan hem, hoor. Ik ben toch zijn moeder, dus ik mag dat. ‘Zou je nou niet een middag in de week je kinderen uit school willen halen? Nu willen ze nog naar papa en mama… Straks niet meer, hoor, als het pubers zijn.

Nou, hij moet er niet aan denken, grapt hij. Hij heeft het veel te druk en ‘zijn baan kan niet in een parttime functie’. Goed, maar dan mis je dus alle zwemlessen, dansoptredens, uit school momenten, speelafspraken, noem het maar op… Het dagelijks leven is zo druk en zijn vrouw pakt het allemaal op, dat is heel fijn natuurlijk. Maar de kinderen moeten ook twee dagen in de week naar de bso en naar de kinderopvang. Hartstikke zielig vind ik dat. Zeker als je best die keuze hebt: mijn zoon hoeft niet zoveel te werken, hoor. Geld genoeg, geloof ik. Want dat komt niet neer op die halve dag minder in de week. Nee, ik begrijp hem niet in deze keuze.

En wacht maar. Later heeft hij spijt, als zijn kinderen het huis uit zijn en hij alle tijd van de wereld heeft, voor zichzelf. Maar dan is het te laat. Jammer dat hij zo koppig is en niet naar mij luistert.’