Franska.nl

‘Mijn zoon en dochter hebben totaal geen contact met elkaar en dat doet pijn’

‘Ik kreeg twee kinderen, vlak na elkaar, en ik weet nog goed wat iedereen toen zei: ‘Oh wat leuk, nu hebben ze elkaar! Voor altijd!’. Nou, niet dus.

 

‘Ik kreeg twee kinderen, vlak na elkaar, en ik weet nog goed wat iedereen toen zei: ‘Oh wat leuk, nu hebben ze elkaar! Voor altijd!’. Nou, niet dus. Er is gewoon geen contact tussen mijn volwassen zoon en dochter. Het voelt alsof mijn hart in tweeën is gebroken. Als moeder droom je ervan dat je kinderen altijd een band zullen hebben. Je hoopt dat ze elkaar door dik en dun zullen steunen, dat ze elkaar zullen opzoeken in moeilijke tijden. Of nou ja, op z’n minst met elkaar praten. Af en toe. Maar in plaats daarvan leven mijn kinderen alsof ze vreemden van elkaar zijn, en dat doet meer pijn dan ik kan uitleggen. Ze kennen elkaar totaal niet en dat interesseert ze niets. Ze hebben eigen levens, eigen vrienden en vragen nooit naar de ander.

Het is niet alsof er één groot conflict is geweest dat alles heeft verpest. Er waren geen schreeuwende ruzies, geen heftige woordenwisselingen. Het leek eerder een sluimerend proces. Toen ze jonger waren, waren ze nog wel close, hoor. Ze speelden samen, lachten om van alles, maakten geheimen die ze alleen met elkaar deelden. Echte broer en zus. Zeker op vakantie was het altijd dikke pret. Maar vanaf de pubertijd werd alles anders. Want naarmate ze ouder werden, begonnen hun interesses en levenspaden uit elkaar te lopen. Ze vertelden elkaar niets meer en het gekke is… Dat vinden ze helemaal prima.

Mijn zoon is nuchter en teruggetrokken, terwijl mijn dochter juist heel sociaal en expressief is. Ze lijken wel tegenpolen, en dat is steeds duidelijker geworden. Eerst dacht ik nog: ach, dat is normaal, iedereen ontwikkelt zijn eigen identiteit. Maar op een gegeven moment begon ik te merken dat ze niet alleen uit elkaar groeiden, maar dat ze elkaar echt begonnen te ontwijken.

En nu? Ze bellen elkaar niet. Ze sturen elkaar geen berichten. Ze lijken geen enkele behoefte te hebben aan elkaars gezelschap, zelfs niet tijdens hun eigen verjaardagen bijvoorbeeld. Dan nodigen ze elkaar gewoon niet uit. Ze zien elkaar letterlijk alleen als we met z’n allen Kerstmis vieren en met een beetje geluk ook nog op mijn verjaardag. Dat doen ze dan vooral voor mij als moeder. Maar dat is het. Ik voel me machteloos. Het lukt gewoon niet om ze bij elkaar te brengen.

Ooit heb ik het maar eens open op tafel gelegd. Ik vroeg aan mijn dochter waarom ze zo weinig contact heeft met haar broer. Haar antwoord raakte me: “Mam, we zijn gewoon te verschillend. Ik weet niet meer hoe ik met hem moet praten.” Mijn zoon zei iets soortgelijks, alleen verpakte hij het minder emotioneel: “We hebben niets te vertellen. Dat is gewoon zo. Klaar, mam.”

Ik snap hun gevoelens, maar ik vind het zo moeilijk te accepteren. Je hoeft toch niet precies hetzelfde te zijn om van elkaar te houden? Een vriendin zei laatst tegen me: “Misschien moet je accepteren dat dit gewoon is wie ze zijn.” Maar dat vind ik zo moeilijk. Hoe laat je als moeder los dat je kinderen elkaar nodig zouden moeten hebben? Hoe laat je los dat ze misschien nooit meer die diepe band zullen hebben waarvan je dacht dat die vanzelfsprekend was? Het contact is er gewoon niet en zal ook niet meer komen. Ze hebben geen ruzie, maar het doet toch pijn aan mijn moederhart, dit gebroken gezin. Wat als ik er op een dag niet meer ben? Dit is toch niet hoe je het voor je ziet als je ooit twee kinderen krijgt. Toch?’