Jaap en ik ontmoetten elkaar tien jaar geleden op wintersport tijdens de après-ski. We waren begin veertig, alweer een tijdje gescheiden en de vonk sloeg over. We bleken ook nog in dezelfde provincie te wonen en hadden beiden geen kinderen. Die wens was er trouwens ook niet. Hoe mooi kan het lot zijn?

In zijn huis

Je voelt ‘m waarschijnlijk al aankomen. Jaap en ik besloten al gauw samen te gaan wonen. In zijn huis. Hij had een vrijstaande koopwoning, ik huurde een twee-onder-een-kapper. De keuze was dus gauw gemaakt, ook omdat er in de stad waar Jaap woont gewoon meer te beleven valt. En de afstand naar mijn werk zou nog steeds goed te doen zijn. Het leven lachte ons toe. Dachten we.

Zijn brein

Dat doet het overigens nog steeds wel, want we zijn (inmiddels ruim vijftig) nog steeds best happy met elkaar, maar er is wel een ‘maar’. Zowel bij Jaap als bij mij. Dat is zijn gestructureerde brein en mijn rommelgedrag.

Nerveus van rommel

Dit heb ik overigens niet in mijn werk, daar kunnen mijn werkgever en klanten beslist van mij op aan. Maar in huis interesseert het me niet of de was vandaag of morgen gestreken in de kast ligt. En als deze gestreken in de kast ligt, of het dan op kleur gesorteerd is. Jaap vindt dat belangrijk. Hij wordt nerveus van rommel en onoverzichtelijkheid. Bijvoorbeeld; Jaap vindt het prettig dat hij maandags al weet wat er op vrijdagavond gegeten wordt. Of; oh wee dat de weerradar het mis heeft. Endat het op zaterdag niet gaat regenen, zoals voorspeld, want dan had Jaap ook net zo goed wél de tuin in kunnen gaan. Zoiets.

Knorrig

In het begin lachte ik om zijn knorrigheid als het niet ging zoals hij in gedachten had. Ik liet hem wel mopperen, vond het allang best zolang hij mij er niet mee belastte. Het ging ook dikwijls om zijn eigen zaakjes waar hij zo punctueel in was. Met mijn (ongeorganiseerde) kasten bemoeide hij zich niet en zolang dat zo was, zag ik geen problemen.

Miereneuken

Maar nu begin het zo langzamerhand wel een beetje uit de klauw te lopen. En ik heb geen idee of dat te maken heeft omdat hij ouder wordt. Misschien omdat hij een dag minder is gaan werken en dus meer tijd heeft om te vitten? Want dat doet-ie;Miereneuken. Ook over mijn huishoudelijke taken. En over de inhoud van mijn kasten en de prullen op mijn kantoortje. Ik baal daarvan en hou me daar ook niet stil over. Jaap werpt dan tegen dat hij al jarenlang baalt van mijn niet-gestructureerdheid. Komt-ie nu mee. Kortom, het botst in ons huis. Eigenlijk, zijn huis. Waar ik bij inwoon. Dat gaf hij me laatst ook fijntjes te kennen. Toen hij zuchtend wat boeken -van mij- die op de trap lagen, mee naar boven nam en deze theatraal in mijn kantoortje legde.

Zat van mij

Het wordt er niet leuker op zo. Maar hoe nu verder, dat weet ik ook (nog) niet. Dit kan toch geen reden zijn om uit elkaar te gaan? Erover praten en naar een oplossing zoeken, die ons beiden zint, dat snap ik ook wel. Maar ergens zegt mijn intuïtie dat Jaap zat is van mij. En dat hij zich realiseert dat je een mens wel hier en daar kan bijsturen, maar niet kunt veranderen. Achteraf hadden we nooit moeten gaan samenwonen. Maar dat is een conclusie waar we nu niets meer aan hebben. En waar we ook niets mee kunnen, met de huidige krapte op de huizenmarkt. Eén ding weet ik wel; ik wil Jaap niet kwijt. Daarvoor hou ik teveel van hem. Maar ik hou ook wel zoveel van mezelf dat ik niet op mijn tenen ga en wil lopen. Ik vind het een lastige kwestie.